نویسنده: اولیا جلالی
خبرگزاری راسک: واقعیت این است که تفاوت چندانی میان زلمی خلیلزاد و امرالله صالح برای جامعه تاجیک وجود ندارد.
هر دو در روایت و دغدغهی «افغانیت» و استحکام آن نقش برابر دارند؛
هر دو در خلع سلاح مجاهدان و تضعیف قدرت گرم جامعه تاجیک نقش مساوی داشته اند؛
هر دو در ترور و حذف رهبران مجاهدان سهم محوری ایفا کردهاند؛
هر دو حامی بیقید و شرط حامد کرزی و غنی در پیشبرد اهداف قومی شان بودند؛
هر دو در سرکوب و به حاشیهراندن بزرگان اقوام غیر افغان تقریباً نقش برابر داشتند؛
هر دو دشمن خراسانخواهی و یکسانسازی جامعه بر اساس روایت افغانیت بودند و هستند؛
هر دو مورد حمایت جریانهای غربی قرار گرفتند و برای تحقق برنامههای آنان از هیچ ظلم و ستمی دریغ نکردند؛
هر دو در تسلیمدهی قدرت به طالبان گنهکارند: یکی با زمینهسازی پیمان دوحه در بعد سیاسی؛ دیگری با واگذاری پایگاههای ارتش و نیروهای نظامی تحت عنوان «خط باریک» و حتی در واپسین لحظات سقوط، مانع خیزشهای مردمی شد و به آنان توهین کرد؛ تخار نمونهی روشن آن است.
لذا، تفاوتی چندانی میان این دو برای جامعه تاجیک وجود ندارد. اختلاف امروز صالح با خلیلزاد بیشتر به رقابت خانوادگی خلیلزاد و غنی و مسئلهی تجارت و پروژهی تاپی برمیگردد. خلیلزاد با مهارت ویژه، غنی را کنار زد و اکنون با جریان حاکم در حال پیشبرد برنامههای اقتصادی راهبردی خود از مسیر ترکمنستان است؛ در حالی که امرالله صالح همچنان برای رضایت دل غنی، آن «ضحاک تاجیکخور» را همراهی میکند و گهگاه به دشمنان غنی؛ بهویژه خلیلزاد، حمله می کند.
واقعیت این است که برای افکار عامهی جامعه تاجیک هیچ تفاوتی میان خلیلزاد و صالح وجود ندارد. اگر صالح یک کاری راهبردی به سود جامعه تاجیک انجام داده باشد، بفرماید؛ اما او نه تنها در بعد داخلی که در بعد خارجی نیز مصیبت آفرید؛ دشمنی لجوجانه و ناآگاهانهی او با پاکستان بیشترین ضربه را به تاجیکان وارد کرده است. پنجشیر را در روایت پاکستانی ها او به نماد و لانهی جاسوسان هند معرفی کرد و پیامد این کار را مردم عادی این ولایت پرداختند.
تمام این بدبختی زمانی بر جامعه تاجیک تحمیل شد که روایت «افغانیت» امرالله صالح دقیقا همان روایت خلیلزاد و غنی بود. قربانیان این روایت، زندانها و شکنجهگاهها، همه پر از جوانان تاجیک اند.
بنابراین، برای افکار عامهی جامعه تاجیک؛ بهویژه نسل اندیشمند و پویای امروز آن، میتوان گفت: امرالله صالح روی دیگر خلیلزاد و غنی است؛ نه کم و نه بیش. کسی که هنوز از هویت خود خجالت میکشد و خود را «افغان» مینامد؛ شایستهی برائت و تقدس نیست.
التماس تفکر!
