خبرگزاری اسک: حفیظ منصور، نماینده پیشین مجلس نمایندگان افغانستان، در یادداشتی که در صفحه فیسبوک خود منتشر کرده، با انتقاد از احتمال اقدام نظامی مستقیم پاکستان علیه طالبان، تأکید کرده است که اسلامآباد «راههای مؤثر و کمهزینهتری» برای مهار طالبان در اختیار دارد، اما تاکنون اراده لازم برای استفاده از آنها را نشان نداده است.
منصور در این یادداشت، با اشاره به دیدگاههایی که در واکنش به موضع قبلیاش مبنی بر مخالفت با حمله پاکستان به افغانستان مطرح شده، استدلال میکند که اقدام نظامی مستقیم نهتنها به تضعیف طالبان نمیانجامد، بلکه میتواند پیامدهای امنیتی، سیاسی و منطقهای گستردهای در پی داشته باشد.
او در تشریح دیدگاه خود چند محور اصلی را مطرح میکند:
انسجام داخلی طالبان: به باور منصور، حمله خارجی میتواند به فشردهتر شدن صفوف طالبان و تقویت همبستگی درونی این گروه بینجامد.
تأثیر روانی بر افکار عمومی: وی معتقد است مداخله نظامی یک کشور خارجی ممکن است بخشی از افکار عمومی را به حمایت از طالبان سوق دهد.
تضعیف جبهه مقاومت ملی: منصور هشدار میدهد که در صورت مداخله مستقیم پاکستان، انگیزههای مبارزاتی جبهه مقاومت ملی افغانستان کاهش مییابد؛ زیرا جنگ داخلی در سایه مداخله خارجی معنا و مشروعیت متفاوتی پیدا میکند.
پیامدهای منطقهای: او احتمال افزایش حمایت بازیگران منطقهای از طالبان را مطرح کرده و میگوید هرگونه مداخله میتواند به پیچیدهتر شدن معادلات ژئوپلیتیک منجر شود.
چالش نظامی در جغرافیای افغانستان: منصور با اشاره به تجربههای تاریخی، تأکید میکند که عملیات زمینی در افغانستان برای هر نیروی خارجی پرهزینه و دشوار خواهد بود؛ تجربهای که پیشتر اتحاد شوروی و ایالات متحده نیز با آن مواجه شدند.
سناریوهای پرهزینه سیاسی: به گفته او، جبهه مقاومت ملی در صورت حمله پاکستان میان «همراهی با مداخله خارجی» یا «انفعال سیاسی» قرار میگیرد که هر دو گزینه پیامدهای بلندمدت منفی خواهند داشت.
ریسک بیثباتی منطقهای: منصور هشدار میدهد که چه در صورت موفقیت و چه در صورت ناکامی احتمالی پاکستان، تبعات آن میتواند به بیثباتی گستردهتر در منطقه بینجامد.
منصور در پایان نتیجه میگیرد که پاکستان برای مهار طالبان گزینههای دیگری در اختیار دارد که کمهزینهتر و مؤثرتر از اقدام نظامی مستقیم است، اما به باور او «اراده سیاسی» لازم برای بهکارگیری این ابزارها تاکنون شکل نگرفته است.
این اظهارات در حالی مطرح میشود که روابط طالبان و پاکستان طی ماههای اخیر با تنشهای امنیتی و مرزی همراه بوده و بحث درباره نحوه تعامل اسلامآباد با تحولات افغانستان همچنان یکی از موضوعات محوری در معادلات منطقهای به شمار میرود.
