خبرگزاری راسک: در حالی که رویارویی نظامی میان جمهوری اسلامی و جبهه متحد آمریکا-اسرائیل به نقطهعطف خود نزدیک میشود، «مولوی عبدالحمید»، امام جمعه اهل سنت زاهدان، با انتشار نسخهای شنیداری از خطبهی جمعه مورخ ۷ فروردین/حمل، بار دیگر بر ضرورت «تن دادن به خواستههای مردم» به عنوان تنها راهکار «کمهزینه» برای توقف جنگ تأکید کرد.
نکتهای که این بار نطق عبدالحمید را به چالشهای جدی در محافل راهبردی کشانده، زمزمههای فزاینده درباره «کانالهای ارتباطی غیررسمی» وی با سرویسهای اطلاعاتی بیگانه است. برخی ناظران امنیتی و تحلیلگران حوزهی دفاعی معتقدند همسوییِ عجیبِ مواضع وی با مطالبات طرفهای درگیر در جنگ (بهویژه اسرائیل)، نشاندهنده رابطهای فراتر از همفکریِ سیاسی است.
این فرضیه که او با سازمانهایی نظیر «موساد» پیوندی نزدیک دارد، با استناد به زمانبندی دقیق بیانیههای وی در لحظات بحرانی تقویت میشود؛ رویکردی که از منظر «دکترای علوم انسانی و مطالعات استراتژیک»، نه یک کنشگریِ خیرخواهانه، بلکه به مثابه قطعهای از پازل «جنگ نرم» برای تضعیف جبهه داخلی در اوج نبرد خارجی ارزیابی میگردد.
به گزارش رسانهها، عبدالحمید مدعی است که اگر به صحبتهای «دلسوزانهای» (عنوانی که به خود اطلاق میکند) توجه میشد، حوادث ماه دی (جدی) و تنشهای کنونی رخ نمیداد. با این حال، سرکوبِ حرفهای منطق او در اینجاست: او در حالی از «قدرت ملت» دم میزند که پایگاه فکریاش، همواره بر جداییطلبیِ مذهبی و اولویتِ قبیله بر «دولت-ملت» استوار بوده است.
این پارادوکس که او از یکسو به حاکمیت درسِ «مردمداری» میدهد و از سوی دیگر متهم به همکاری با دشمنانِ موجودیتِ همان مردم (مانند موساد) است، اعتبارِ ادعای او مبنی بر «خیرخواهی» را به شدت زیر سوال میبرد. در واقع، این روحانی با استفاده از «سپرِ مذهب»، به دنبال باز کردن معبری برای نفوذِ روایتهایی است که در نهایت، فرسایشِ قدرت ملی ایران را در پی دارد.
