خبرگزاری راسک: بوریس پیستوریوس، وزیر دفاع آلمان، در اظهاراتی صریح و بیسابقه، مسئولیت مسدود شدن تنگهی هرمز را مستقیماً متوجه دونالد ترامپ دانست و تأکید کرد که اروپا در گشودن دوبارهی این آبراه حیاتی ذینفع است، هرچند در ایجاد این بحران نقشی نداشته است.
پیستوریوس در گفتگو با شبکهی تلویزیونی آ.آر.د گفت: «در نهایت، این ترامپ بود که چوب پنبه را در گلوگاه تنگهی هرمز فرو کرد، نه ما؛ اما ما در درآوردن آن ذینفع هستیم.» او افزود که «گشودن تنگهی هرمز، یا به عبارت دقیقتر، تضمین عبور ایمن از آن، در راستای منافع اروپا، منافع تأمین انرژی و بازیابی اقتصادی ماست.»
این اظهارات در ادامهی موضعگیریهای پیشین برلین قرار دارد که تاکنون صریحترین موضع آلمان در قبال بحران هرمز به شمار میرود. پیستوریوس پیشتر نیز در واکنش به درخواست ترامپ برای اعزام ناوهای اروپایی به تنگهی هرمز گفته بود: «این جنگ ما نیست، ما آن را آغاز نکردهایم.» وی همچنین با لحنی کنایی پرسیده بود: «ترامپ از چند فروند فریگیت اروپایی چه انتظاری دارد که نیروی دریایی قدرتمند ایالات متحده از پس آن برنیامده است؟»
صدراعظم آلمان، فریدریش مرتس نیز پیش از این با اشاره به درخواست واشنگتن برای کمک ناتو در هرمز، گفته بود که این جنگ «موضوع ناتو نیست.»
اهمیت این موضعگیری برلین زمانی روشنتر میشود که ابعاد اقتصادی بحران را در نظر بگیریم. تنگهی هرمز آبراهی است که تقریباً یکپنجم کل عرضهی نفت جهان از آن میگذرد. ایران از اوایل مارچ ۲۰۲۶ این تنگه را بر روی کشتیرانی بینالمللی بسته و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از طریق رادیو ویاچاف به کشتیها هشدار داده که «هیچ کشتی اجازه عبور از تنگهی هرمز را ندارد.»
این بحران پس از آن اوج گرفت که ایالات متحده در مارچ ۲۰۲۶ برای بازگشایی تنگه دست به عملیات هوایی علیه اهداف ایرانی زد و در ادامه در ماه اپریل محاصرهی دریایی ایران را اعلام کرد.
فاصلهگیری آلمان از سیاست آمریکا در قبال ایران بُعد جدیدی از شکاف درون اردوگاه غرب را آشکار میسازد. ترامپ در مقابل، به متحدانش هشدار داده که ناتو در صورت عدم همکاری برای باز نگه داشتن تنگهی هرمز با «آیندهای بسیار بد» روبهرو خواهد شد. سناتور جمهوریخواه لیندزی گراهام نیز پا را فراتر گذاشت و تهدید کرد که در صورت شکست دیپلماسی، ترامپ کنترل تنگهی هرمز را به زور تصاحب خواهد کرد و آمریکا برای عبور از آن هزینه دریافت خواهد کرد.
پیستوریوس اما با این فشارها کنار نیامد و تصریح کرد که آلمان مسئولیتهای اولیهی خود را در پهلوی شرقی ناتو و اقیانوس اطلس میداند و «همهچیز دیگر ممکن است در موارد خاص اضافه شود یا نشود.»
