خبرگزاری راسک: در ادامه روند رو به افزایش اخراج مهاجران افغانستانی از کشورهای همسایه، رسانه‌های وابسته به طالبان گزارش داده‌اند که تنها در روز گذشته، دو هزار و ۳۴۰ خانواده افغانستانی از ایران و پاکستان به کشور بازگشته‌اند.
خبرگزاری باختر، وابسته به گروه طالبان، روز سه‌شنبه، ۳۱ سرطان، گزارش داده است که این مهاجران از طریق چهار گذرگاه اصلی وارد افغانستان شده‌اند:.
در گزارش آمده است که طی یک‌شبانه روز گذشته؛ ۴۴ خانواده از گذرگاه تورخم در ننگرهار، ۲۷ خانواده از اسپین‌بولدک در کندهار، ۴۸۰ خانواده از پل ابریشم در نیمروز و ۱٬۷۹۳ خانواده از طریق اسلام‌قلعه در استان هرات به افغانستان بازگشته اند.
براساس این گزارش، تنها یک روز پیش از این نیز بیش از سه هزار خانواده دیگر از خاک ایران و پاکستان اخراج شده بودند. این روند شتاب‌گرفته در حالی ادامه دارد که مقام‌های طالبان اعلام کرده اند که از آغاز سال جاری خورشیدی تاکنون حدود یک میلیون مهاجر افغانستانی فقط از ایران اخراج شده‌اند.
نهادهای بین‌المللی بارها نسبت به موج گسترده اخراج مهاجران افغانستانی هشدار داده‌اند. سازمان ملل و نهادهای امدادرسان هشدار داده‌اند که بازگشت اجباری این تعداد خانواده در شرایطی که افغانستان با بحران شدید اقتصادی، خشک‌سالی، کمبود زیرساخت‌های بهداشتی و نبود سرپناه مواجه است، می‌تواند به یک فاجعه انسانی تمام‌عیار منجر شود.
بسیاری از این مهاجران بدون امکانات اولیه، سرپناه یا دسترسی به خدمات درمانی و غذایی به مناطق مرزی بازگردانده می‌شوند؛ جایی که حتی ظرفیت اولیه برای اسکان موقت نیز وجود ندارد. تصاویر و گزارش‌ها از نقاط مرزی افغانستان نشان می‌دهد که هزاران خانواده در اردوگاه‌های موقتی یا فضای باز در شرایط غیرانسانی زندگی می‌کنند.
افزون بر وضعیت نابسامان اقتصادی، نبود خدمات اجتماعی و محدودیت‌های روز افزون طالبان بر زندگی مردم به‌ویژه علیه زنان، فضای سنگین امنیتی نیز به انگیزه‌ای تازه برای فرار افغانستانی‌ها از کشور تبدیل شده است. فشارهای طالبان بر آزادی‌های فردی، سرکوب رسانه‌ها و تشدید نظارت‌های اجتماعی، میلیون‌ها تن را بین ماندن در شرایط بحرانی و مهاجرت به هر قیمتی، سرگردان کرده است.
اکنون، با تداوم اخراج اجباری از کشورهای همسایه و نبود برنامه منسجم برای اسکان و حمایت از بازگشت‌کنندگان، افغانستان در آستانه بحران مهاجرت معکوس قرار گرفته است؛ بحرانی که در غیاب حمایت‌های بین‌المللی می‌تواند به یک فاجعه خاموش انسانی بینجامد.
طالبان با سیاست‌های محدودکننده و عدم توانایی در مدیریت بحران، افغانستان را به نقطه‌ای رسانده‌اند که افزون بر بحران اقتصادی، فشارهای اجتماعی و امنیتی نیز مردم را وادار به ترک کشور می‌کند.
