خبرگزاری راسک: در حالی که دانشآموزان در شهرهایی چون سانفرانسیسکو سال تحصیلی و ترم تازهای را آغاز میکنند، دختران در کشور من، افغانستان، از ابتداییترین حق انسانی خود، یعنی آموزش، محروم هستند.
افغانستان تنها کشوری در جهان است که بهطور رسمی آموزش متوسطه و عالی زنان و دختران را ممنوع کرده است. این سیاست که پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱ اتخاذ شد، بهشکل فاجعهباری زندگی میلیونها دختر و زن جوان را سرکوب کرده و آینده سیاسی، اجتماعی و اقتصادی کشور را بهسوی فروپاشی تدریجی سوق داده است.
به گزارش وبسایت خبری گاردسمن، واقعیت زندگی زنان در افغانستان زخمی است که رهایم نمیکند. بیعدالتی این وضعیت، ذهن و وجدان مرا میآزارد. این حمله به آموزش زنان هیچ توجیهی ندارد؛ نه دینی، نه علمی و نه سیاسی. هر انسان، بدون توجه به جنسیت، شایسته برخورداری از حق آموزش است.
وقتی طالبان در سال ۲۰۲۱ قدرت را بهدست گرفتند، افغانستان نهتنها دولت خود، بلکه امید به آیندهای روشن را نیز از دست داد.
طالبان بهسرعت محدودیتهای شدید بر زنان و اقشار تحصیلکرده جامعه تحمیل کردند. نخستین تصمیم، جلوگیری از ادامه تحصیل دختران در مکاتب متوسطه بود. سپس دانشگاهها را بر روی زنان بستند. در ادامه، طالبان زنان را از بسیاری از بخشهای کاری نیز حذف کردند.
آنچه در ابتدا بهعنوان اقدامی موقتی معرفی شد، اکنون به سطحی دائمی از کنترل تبدیل شده است که بر زندگی زنان افغانستانی تحمیل میشود.
به نقل از این گزارش، آموزش صرفاً یک حق فردی نیست، بلکه زیربنای اصلی پیشرفت و توسعه در هر جامعهای است. کشورهایی که در آموزش زنان سرمایهگذاری میکنند، در حوزههای سلامت، رشد اقتصادی، ثبات اجتماعی و کاهش فقر موفقتر هستند. در مقابل، حذف کامل زنان از نظام آموزشی و عدم مشارکت آنان در جامعه، بهمعنای حذف نیمی از ظرفیت فکری و انسانی یک ملت است.
حذف زنان از آموزش پیامدهای اجتماعی و انسانی گستردهای دارد. بسته شدن مکاتب به ازدواجهای زودهنگام منجر میشود. فقر گسترش مییابد، وابستگی اقتصادی زنان به مردان افزایش پیدا میکند و خشونتهای خانگی شدت میگیرد.
بسیاری از خانوادهها که امید خود را از دست دادهاند، دخترانشان را به ازدواجهای زودهنگام مجبور میکنند تا از ازدواج اجباری توسط طالبان جلوگیری کنند. مشکلات روانی بهشدت افزایش یافته و گزارشهای متعدد از افسردگی و احساس بیارزشی در میان دختران نوجوان منتشر شده است.
نسلی از زنان که در خانهها محبوس شده و به آموزش دسترسی ندارند، محکوم به آیندهای تاریک هستند.
جامعه جهانی بارها نگرانی خود را نسبت به وضعیت وخیم زنان افغانستانی ابراز کرده است، اما اقدام مؤثری صورت نگرفته است. بیانیهها و سخنان بیعمل، تغییری ایجاد نمیکند. مردم افغانستان به امید نیاز دارند و تا زمانی که فشار واقعی و مؤثر بر طالبان برای بازگرداندن کامل حق آموزش زنان اعمال نشود، نمیتوان به تغییر امیدوار بود. تا آن زمان، این زنان و دختران افغانستان هستند که هر روز بهای این بیعملی را میپردازند.
نمیتوان انتظار ثبات، امنیت و توسعه در جامعهای داشت که نیمی از جمعیت آن از حق آموزش محروم شدهاند. هر روز تأخیر و سازش جامعه جهانی با طالبان، به نابودی آینده یک نسل دامن میزند.
با وجود تمام کنترل و محدودیتهای طالبان، آنان نتوانستهاند بهطور کامل مانع آموزش زنان شوند. دختران در افغانستان راههای بدیل برای یادگیری یافتهاند؛ از طریق آموزشهای خانگی، دورههای آنلاین و شبکههای محلی سوادآموزی.
تلاشهای شجاعانه آنان برای ادامه تحصیل در دل سرکوب، نشان میدهد که اشتیاق به آموزش هرگز بهطور کامل خاموش نمیشود.
آموزش یک حق بنیادین است، نه یک امتیاز، و این مقاومت هرگز از میان نخواهد رفت.
