خبرگزاری راسک: به نقل از ایندیپندینت، در حالی که پیشتر در ماه اکتوبر، مقامات پاکستان و رژیم خودخوانده طالبان پس از روزها درگیری خونین مدعی برقراری آتشبس شده بودند، حملات هوایی اخیر پاکستان به مواضعی در داخل خاک افغانستان، بار دیگر پرده از شکست دیپلماسی در برابر گروههای شبهنظامی برداشت.
ارتش پاکستان در نخستین ساعات روز گذشته یکشنبه، ۳ حوت، اهدافی را در داخل خاک افغانستان بمباران کرد که مقامات امنیتی آنها را «اردوگاهها و مخفیگاههای گروههای مسلح» نامیدند. وزارت اطلاعرسانی پاکستان اعلام کرد که این «عملیاتهای منتخب مبتنی بر اطلاعات»، هفت مرکز متعلق به تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی) و گروههای وابسته به آن را هدف قرار داده است؛ گروههایی که تحت سایه حمایتهای ضمنی و ناتوانی ساختاری رژیم طالبان در کابل، به فعالیتهای مخرب خود ادامه میدهند.
به نقل از این گزارش، در این بیانیه تأکید شده است که شاخه خراسان داعش نیز که مسئولیت حمله انتحاری مرگبار به مسجد شیعیان در اسلامآباد را بر عهده گرفته بود، در لیست اهداف قرار داشت. پاکستان تصریح کرد که «شواهد قاطعی» در دست دارد که نشان میدهد حملات اخیر در اسلامآباد، باجور و بنو، مستقیماً توسط رهبرانی هدایت شدهاند که در قلمرو تحت کنترل طالبان پناه گرفتهاند.
در مقابل، وزارت دفاع رژیم طالبان با ادبیاتی تکراری، این حملات را محکوم کرده و مدعی شد که جنگندههای پاکستانی مناطق مسکونی و یک مدرسه مذهبی را در ننگرهار و پکتیکا هدف قرار دادهاند. طالبان که خود سابقه سیاهی در نقض سیستماتیک حقوق بشر و سرکوب شهروندان افغانستان دارند، در بیانیهای مضحک، این اقدام را «نقض قوانین بینالمللی» خواندند؛ ادعایی که از سوی رژیمی بدون مشروعیت بینالمللی، تنها تلاشی برای فرار از مسئولیتپذیری در قبال پناه دادن به تروریستهای بینالمللی تعبیر میشود.
به گزارش ایندیپندنت، این حملات هوایی، آتشبس شکنندهای را که پس از درگیریهای مرگبار ماه اکتوبر سال گذشته میان دو طرف برقرار شده بود، عملاً از بین برد. پاکستان بارها از مقامات طالبان خواسته است تا مانع فعالیت گروههای مسلح از خاک افغانستان شوند، اما کابل تحت سلطه طالبان، همواره از برداشتن هرگونه «اقدام اساسی» خودداری کرده و با رویکردی دوگانه، به بیثباتی منطقه دامن زده است.
جرقه دور جدید تنشها، پس از رشتهحملات تروریستی در خاک پاکستان زده شد. تنها چند ساعت پیش از حملات هوایی، یک بمبگذار انتحاری در بنو، موتر حامل نیروهای امنیتی را هدف قرار داد. هفته گذشته نیز حمله دیگری در باجور منجر به کشته شدن ۱۱ سرباز و یک کودک شد که عامل آن «تبعه افغانستان» شناسایی شد؛ واقعیتی که نشان میدهد رژیم طالبان نه تنها توان کنترل مرزهای خود را ندارد، بلکه به صادرکننده ناامنی تبدیل شده است.
فاجعهبارترین مورد، حمله انتحاری ۶ فبروری به مسجد «خدیجهالکبری» در اسلامآباد بود که ۳۱ نمازگزار را به کام مرگ فرستاد. تحلیلگران معتقدند حملات اخیر پاکستان نشاندهنده شکست قطعی میانجیگریهای قطر، ترکیه و عربستان است؛ چرا که ماهیت ایدئولوژیک و غیرمسئولانه طالبان، راه را بر هرگونه توافق پایدار امنیتی بسته است.
پاکستان در حال تدوین چارچوب جدیدی برای بازدارندگی است. با توجه به آمار تکاندهنده «مرکز تحقیق و مطالعات امنیتی» (CRSS) مبنی بر کشته شدن بیش از ۲۴۰۰ نیروی امنیتی پاکستان در ۹ ماه نخست سال ۲۰۲۵، صبر استراتژیک اسلامآباد در برابر سوءمدیریت طالبان به پایان رسیده است.
تحلیلگران بر این باورند که اسلامآباد به طالبان پیام داده است: «هر حملهای که منشأ آن افغانستان باشد، با همان شدت در داخل خاک آن کشور پاسخ داده خواهد شد.» این یعنی رژیم طالبان که با فراهم کردن فضای امن برای تیتیپی عملاً شریک جرم محسوب میشود، دیگر از مصونیت برخوردار نخواهد بود.
نکته قابل تامل دیگر، همزمانی این درگیریها با سفر «امیرخان متقی»، وزیر خارجه رژیم طالبان به هند بود. استقبال گرم دهلی از مقامی که متعلق به گروهی با سابقه تروریستی است، خشم مقامات پاکستان را برانگیخت. هند که سالها طالبان را پروکسیِ پاکستان میدانست، اکنون در حال بازی با کارتی است که مایه آزار اسلامآباد شود؛ تغییری که نشاندهنده انزوای دیپلماتیک پاکستان و بیثباتی رفتاری رژیم طالبان در برقراری توازن منطقهای است.
هرچند بعید به نظر میرسد این درگیریها به یک جنگ تمامعیار تبدیل شود چرا که رژیم طالبان فاقد توان نظامی کلاسیک و مشروعیت لازم برای تقابل با یک ارتش منظم است اما مرزهای دو کشور برای آیندهای قابل پیشبینی، کانون تنش باقی خواهد ماند.
تا زمانی که طالبان به سیاست حمایت از شبهنظامیان تندرو پایان ندهند و به جای سرکوب داخلی، به تعهدات امنیتی بینالمللی عمل نکنند، سایه جنگ و عملیاتهای هوایی بر سر منطقه سنگینی خواهد کرد.
