عید با دسترخوان‌های خالی و دروغ ملا برادر

امسال عید قربان درحالی برگزار می‌شود که اکثریت مردم چیزی برای خوردن ندارند چه برسد که عیدی برای عید تهیه کنند. بر اساس گزارش نهادهای معتبر بین‌المللی فقر در افغانستان پس از آمدن طالبان بی‌داد می‌کند و اکثریت جامعه دچار فقر و گرسنگی شده‌اند. غیر از گزارش نهادهای بین‌المللی ما عضو جامعه‌ی افغانستان ایم و از وضعیت مردم خبر داریم، واقعیت این است بسیاری از مردم در این عید نتوانستند نیم گیلو نخود و کُلچه برای عید بخرند.

از وقتی طالبان به قدرت رسیدند همه‌ی کسانی‌که در اردو و پولیس و نهادهای امنیتی بودند بی‌کار و آواره شدند، اکثر کارمندان ملکی حکومت قبلی از کار برکنار شدند، کار نهادهای خارجی متوقف شد و کارمندان آن‌ها بی‌کار شدند، کار زنان در همه‌ی عرصه‌ها ممنوع شد و نهادهای خصوصی اکثرا ورشکست شدند و کارمندان‌شان بی‌کار شدند. وقتی این‌همه نان‌آور به یک‌بارگی بی‌کار می‌شوند، معلوم است‌که وضعیت معیشت مردم از چه قرار است و فقر چگونه کمر اکثریت مردم کشور را خم کرده است.

هر روز هزاران جوان افغانستانی به سوی پاکستان و ایران سرازیر می‌شوند به ویژه به سوی ایران تا بتوانند برای دست‌یافتن به یک لقمه نان به کشورهای اروپایی برسند و در آن‌جا شکم خود را سیر کنند و به خانواده‌ی گرسنه‌‌شان هم چند دالری بفرستند، اما متاسفانه شماری از این جوانان در راه‌ قاچاق گرفتار دزدان می‌شوند و در دریا غرق می‌شوند که ده‌ها مورد سند در رسانه‌ها از گرفتاری و شکنجه‌ی جوانان افغانستان توسط دزدان و غرق شدن آن‌ها در دریاها وجود دارد.

از یک‌طرف جوانان در راه قاچاق گرفتار دزدان می‌شوند و در دریا غرق می‌شوند، اما از طرف دیگر هم‌چنان مهاجرت جوانان روز به‌روز افزایش پیدا می‌کند، زیرا چاره‌ای نیست، می‌گویند از مردن در گرسنگی کرده بهتر است برای تلاش در راه نجات از گرسنگی بمیریم یا به جایی برسیم.

از وقتی‌که طالبان روی‌کار آمده به دلیل بی‌کاری و فقر، مهاجرت از راه قاچاق افزایش یافته است. خانواده‌ها دار و ندار خود را می‌فروشند و فرزندان خود را با پرداخت دو هزار دالر به قاچاق‌بر تا رسیدن به ترکیه، روانه‌ی راه قاچاق می‌کنند؛ این کار یک قمار بزرگ است، از یک‌طرف یک خانواده هرچه داشته فروخته و از طرف دیگر فرزندنش برسد یا نرسد. در بسا موارد هم پول رفته و هم فرزند در راه قاچاق گم شده است. فکر کنید خانواده‌های‌که دچار چنین شرایطی شده‌اند در چه وضعیتی قرار دارند. خانواده‌های‌که پول ندارند و نمی‌توانند پسران‌شان را وارد راه قاچاق کنند، همه هر روز در رسانه‌ها می‌خوانیم که در هر استان و ولایتی، چند جوان برای فقر و بی‌کاری و زیر فشارهای روانی و آینده‌ی نامعلوم خودکشی می‌کنند.

کمک‌های که از طرف سازمان‌های بین‌المللی در افغانستان فرستاده می‌شوند، آن کمک‌ها نیز توسط گروه طالبان حیف و میل می‌شوند و مقامات طالبان بخشی از آن کمک‌ها را بین خود تقسیم می‌کنند و بخش دیگر آن را بین افراد خود توزیع می‌کنند و افراد طالبان هر روز ازدواج می‌کنند و زن دوم و سوم و چهارم و… می‌گیرند.

این‌که ملا برادر می‌گوید فقر در افغانستان وجود ندارد، تبلیغ خارجی‌ها است، از یک نظر راست می‌گوید، زیرا مقامات طالبان، افغانستان را فقط خود و اعضای گروه خود می‌دانند که هر روز پول‌دار می‌شوند و خانه‌های مردم را تصرف کرده‌اند و در شهرها در خانه‌های مردم زندگی می‌کنند و شغل کارمندان قبلی را گرفته‌اند و از امکانات دولتی و بیت‌المال استفاده می‌کنند و مست از پول و سهولت زندگی اند.

مردم افغانستان که طالب نیستند از نظر طالبان آن‌ها باید بیش‌تر از این زجر و شکنجه شوند و مورد ستم قرار بگیرند. روزانه بخشی از شکنجه و ستم مردم توسط طالبان در رسانه‌ها بازتاب می‌یابد که همه شاهد آن ایم و متاسفانه ستم طالبان هم‌چنان بر مردم ادامه دارد. هیچ وقتی مردم افغانستان دچار چنین وضعیتی سخت و بد نبوده‌اند که از یک طرف زیر ستم و شکنجه‌ی طالبان قرار داشته باشند و همه‌ی آزادی‌هاشان سلب شده باشند و از طرف دیگر دچار گرسنگی باشند و نیم نانی در دسترخوان خود نداشته باشند.