سراج‌الدین حقانی با پیلوت‌ها چه گفت؟

سراج الدین حقانی بر خلاف‌ ادعای گروه طالبان مبنی بر شکست نظامی نیروهای امنیتی حکومت پیشین و امریکایی‌ها، در محفلی فراغت از فارغ‌التحصیلی سه پیلوت‌ این گروه، اعتراف کرده است که از نظامیان حکومت پیشین در جنگ با گروه طالبان، حمایت هوایی صورت نمی‌گرفت. سرپرست وزارت داخله طالبان می‌گوید که جنگ این گروه با نیروهای امنیتی و نظامیان حکومت پیشین ساعت‌ها طول می‌کشید؛ اما آن‌ها پشتیبانی هوایی نمی‌شدند. او همچنان یکی از پیلوتان این گروه را از اعضای انتحاری طالبان معرفی می‌کند که با برادرش آماده حمله انتحاری بوده است و به این هدف «مقدس» نایل نشده است. او هنوزهم این پیش‌مرگه‌های سازمان‌های جاسوسی و استخباراتی منطقه و جهان را تشویق می‌کند که دست به این حمله‌ها بزنند تا «شهید» شوند.
حقانی در این برنامه با اشاره به «روح‌الله عبیده»، یکی از پیلوتان تازه فارغ شده و از اعضای انتحاری طالبان می‌گوید که عبیده و برادرش برای حملات انتحاری آماده شده بودند. او همچنین از نقیب‌الله، یکی دیگر از پیلوتان این گروه، نام می‌برد و توضیح می‌دهد که نقیب‌الله در طول ۱۴ روز از قلات، مرکز زابل، به لغمان برای روحیه دادن به جنگ‌جویان طالبان سفر می‌کرد. او تاکید می‌کند که این سه تن معادل با سه هزار تن هستند.
حقانی همچنان عدم تعامل جامعه جهانی با این گروه را بی اساس و غیر عادلانه می‌خواند و می‌گوید که ما به تعهدات که با امریکایی‌ها داشتیم پایبند هستیم؛ اما او اسم همین تعهد و پایندی را «جهاد و پیروزی» می‌داند. گفتنی است که طالبان کسانی را به فراگیری خلبانی انتخاب کرده اند که در گذشته جزو افراد انتحاری این گروه بوند. سوال این است که چرا این گروه هواپیمایی‌های کشور را بدست گروه‌های انتحاری می‌دهند؟ چه تضمینی وجود دارد که روزی این گروه، یک هواپیما را بم‌گذاری کند و در یک کشور دیگر منفجر نماید؟ هیچ تضمینی وجود ندارد، این گروه طی سه سال گذشته، چیزی را که می‌خواستند بالای مردم افغانستان عملی کردند، بی‌آنکه پروایی نگرانی‌های مردم افغانستان و جامعه جهانی باشند. حقانی در این برنامه به اشاره به کشورهای همسایه می‌گوید که این کشورها، نسبت به حضور ما در افغانستان احساس امنیت نمی‌کنند، اما این را نمی‌گوید که تنها کشورهای همسایه نیست که از حضور دایمی شما نگران اند؛ بلکه نگران‌تر از آن‌ها مردم افغانستان اند؛ مردمی که مجبور حضور شما را تحمل کنند ویا از کشور بیروند.