بحران معیشتی در سومین روز رمضان؛ مردم نان برای افطار ندارند

خبرگزاری راسک: در حالی که افغانستان سومین روز ماه مبارک رمضان را سپری می‌کند، بحران اقتصادی، افزایش چندین برابری قیمت‌ها و فساد گسترده در توزیع کمک‌های بشردوستانه، مردم را با مشکلات بی‌سابقه‌ای مواجه کرده است. نرخ مواد غذایی در بازارها به‌طور سرسام‌آوری بالا رفته و مردم توانایی خرید حتی نان خشک را نیز از دست داده‌اند. خبرگزاری راسک گزارش می‌دهد که قیمت‌های بسیاری از اقلام اساسی غذایی همچون آرد، روغن، برنج و گوشت، در مقایسه با سال‌های گذشته چندین برابر افزایش یافته است. این افزایش قیمت‌ها به‌ویژه در ماه رمضان برای مردم کم‌درآمد و روزمزد، زندگی را به معضلی جدی تبدیل کرده است.
در خیابان‌های کابل، هرات، مزار و دیگر شهرهای کشور، بازارها حالتی نیمه‌تعطیل دارند. مردم که دیگر قدرت خرید ندارند، تنها به قیمت‌ها نگاه می‌کنند و با دستان خالی بازمی‌گردند. خبرنگاران خبرگزاری راسک با چندین شهروند در کابل و هرات مصاحبه کرده‌اند که همگی از وضعیت معیشتی ناگوار خود شکایت دارند. عبدالصمد، یک کارگر روزمزد در کابل، می‌گوید: «قبلاً اگر روزی ۳۰۰ روپیه‌ کابلی مزد می‌گرفتم، می‌توانستم نان و روغن بخرم. اما حالا حتی اگر ۱,۰۰۰ روپیه‌ کابلی هم کار کنم، برای خرید یک وعده غذا کافی نیست. چطور این رمضان را بگذرانیم؟» حلیمه، یک مادر پنج فرزند در هرات، در حالی که اشک در چشمانش جمع شده، به خبرنگار ما گفت: «دیروز رفتم بازار تا برای افطار کمی مواد غذایی بخرم، اما قیمت‌ها آن‌قدر بالا بود که حتی یک کیلو برنج هم نتوانستم بخرم. روزه را با نان خشک و آب باز می‌کنیم. آیا این زندگی است؟»
رحمت‌الله، یک پیرمرد بازنشسته در مزار شریف، که به سختی راه می‌رفت، گفت: «در گذشته، رمضان را با خرما و چای می‌گذراندیم، اما حالا خرما هم برای ما تبدیل به یک کالای لوکس شده است. حتی یک بوجی آرد هم نمی‌توانم تهیه کنم. این فقر ما را نابود کرده است.» در حالی که سازمان‌های بین‌المللی میلیون‌ها دالر کمک بشردوستانه را برای مردم افغانستان می‌فرستند، بسیاری از این کمک‌ها به دست مستحقان واقعی نمی‌رسد. بر اساس تحقیقاتی که خبرنگاران خبرگزاری راسک انجام داده‌اند، کمک‌ها بیشتر به جنگجویان طالبان، خانواده‌های آنان و افراد دارای نفوذ در این گروه توزیع می‌شود.
عبیدالله، یک شهروند در تخار، می‌گوید: «چند بار برای دریافت کمک مراجعه کردم، اما هر بار به من گفتند که نامم در لیست نیست. وقتی بررسی کردم، دیدم که بیشتر کسانی که کمک گرفته‌اند، افراد وابسته به طالبان هستند.»
زرغونه، یک زن بیوه در کابل، که چهار فرزند دارد، می‌گوید: «به ما گفتند که باید واسطه داشته باشیم تا کمک بگیریم. آیا برای نان شب فرزندانم هم باید واسطه پیدا کنم؟ طالبان کمک‌ها را بین خودشان تقسیم می‌کنند و ما را به حال خود رها کرده‌اند.»
در حالی که مردم در فقر و گرسنگی به سر می‌برند، طالبان همچنان به سرکوب مردم، اعمال محدودیت‌های اجتماعی و سیاسی، و کنترل شدید رسانه‌ها مشغول‌اند. این گروه هیچ برنامهٔ اقتصادی مشخصی برای کنترل تورم، ایجاد اشتغال یا کاهش فقر ندارد. یک تحلیلگر اقتصادی که به دلایل امنیتی نامش را فاش نکرد، به خبرگزاری راسک گفت: «طالبان به جای آن‌که برای مردم راهکاری ارائه دهند، بیشتر مشغول سرکوب آزادی‌ها و کنترل جامعه‌اند. اقتصاد کشور سقوط کرده است و اگر این وضعیت ادامه یابد، بحران گرسنگی ابعاد فاجعه‌باری پیدا خواهد کرد.»
در حالی که رمضان برای مسلمانان ماه همدلی و رحمت است، مردم افغانستان امسال را در اوج فقر و ناامیدی سپری می‌کنند. بسیاری از خانواده‌ها حتی توانایی خرید نان شب را ندارند و سفره‌های افطاری، که روزگاری پر از نعمت بود، اکنون خالی‌تر از همیشه است. با فساد گسترده در روند توزیع کمک‌ها، افزایش نجومی قیمت‌ها و نبود برنامهٔ اقتصادی، آینده‌ای نامعلوم در انتظار مردم افغانستان است. آیا جهان به فریاد این مردم گرسنه خواهد رسید؟ یا آنان همچنان در سایهٔ ظلم، فقر و بی‌عدالتی، فراموش خواهند شد؟