تحلیل فرمانده بازنشسته نیروهای ویژه ارتش آمریکا درباره اختلافات درونی طالبان

خبرگزاری راسک: ران مک کمون، فرمانده بازنشسته نیروهای ویژه ارتش ایالات متحده که سابقه خدمت در افغانستان را دارد، در مقاله‌ای که در روزنامه «دهیل» منتشر شده است، به اختلافات جدی میان رهبران طالبان اشاره کرده و تاکید دارد که این گروه از زمان تسلط بر افغانستان در اگست ۲۰۲۱ میلادی تا به امروز نتواسته‌اند به عنوان یک حرکت واحد و هماهنگ عمل کنند.
مک کمون در مقاله خود تصریح کرده که طالبان پس از به قدرت رسیدن، همچنان به عنوان دو جناح رقیب با یکدیگر درگیر هستند. وی از «حقانی‌ها» و رهبری طالبان در قندهار به عنوان دو جناح مختلف یاد کرده و آنها را در حال کشمکش‌های پنهانی بر سر قدرت معرفی کرده است.
این مقام نظامی آمریکایی، رهبری قندهار را به عنوان گروهی «تندرو، ایدئولوژیک و از نظر اجتماعی سختگیر» توصیف کرده و در مقابل، حقانی‌ها را گروهی «عملگراتر» دانسته که به دلیل ارتباطات اطلاعاتی و گرایش‌های سیاسی خود، تمایل به تغییر در ساختار رهبری طالبان دارند.
مک کمون در ادامه نوشته است که در طول سه سال گذشته، این دو جناح در یک نوع وضعیت سکوت و عدم تعامل با یکدیگر بوده‌اند؛ جایی که قندهاری‌ها قدرت را در انزوا اعمال می‌کردند و حقانی‌ها در پس‌زمینه نظاره‌گر بودند. اما به نظر می‌رسد که این وضعیت اکنون به پایان رسیده است.
وی به تازگی مصاحبه‌های سراج‌الدین حقانی، وزیر داخله طالبان، اشاره کرده است که در آن‌ها حقانی پیام روشنی به جامعه جهانی ارسال کرده مبنی بر اینکه «درها همچنان بسته نیستند». این مقام آمریکایی در ادامه گفته است: «اگر این وضعیت ادامه یابد، زمان آن فرا رسیده که ایالات متحده اقدامات موثرتری انجام دهد.»
ران مک کمون تاکید کرده که حقانی‌ها به هیچ وجه به عنوان گروهی اصلاح‌طلب یا متحد در نظر گرفته نمی‌شوند. بلکه آن‌ها گروهی با قدرت چانه‌زنی بالا هستند که به خوبی متوجه فشارهای اقتصادی در افغانستان هستند و می‌دانند که وضعیت اقتصادی کشور همچنان نیازمند حمایت‌های خارجی است.
این فرمانده بازنشسته نیروهای ویژه همچنین یادآور شده که در حال حاضر، هرگونه ابتکار عمل از سوی ایالات متحده در برابر طالبان می‌تواند خطرات سیاسی را به همراه داشته باشد. او به شدت بر این نکته تاکید کرده که تعامل با طالبان باید تحت شرایط سخت و با نظارت دقیق انجام گیرد و باید به عنوان یک اهرم فشار، نه مشروعیت، دیده شود.
مک کمون در پایان نوشته است که با وجود مسدود شدن کمک‌های بین‌المللی، کاهش شغل‌ها و فروپاشی نظام بانکی افغانستان، بیش از ۹۰ درصد از شهروندان این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. او تصریح کرده که تنها محموله‌های بشردوستانه، تجارت غیررسمی و هر مقدار پول نقدی که در سیستم معیوب باقی مانده، می‌تواند اندکی به افغانستان کمک کند. حقانی‌ها نیز به خوبی می‌دانند که این وضعیت به هیچ وجه پایدار نخواهد بود.