آلودگی صوتی در کابل؛ پژواک بی‌نظمی در سایه‌ی حاکمیت طالبانی

خبرگزاری راسک: در روزگارانی که مردم کابل با بحران‌های اقتصادی، امنیتی و روانی دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند، حالا آلودگی صوتی نیز به مصیبتی تازه و نفس‌گیر بدل شده است؛ مصیبتی که آرامش و سلامت روانی هزاران باشنده‌ی این شهر را نشانه گرفته است. این روزها در هر کوچه و پس‌کوچه‌ی پایتخت، فریادهای بلندگوهای دست‌فروشان، هارن‌های بی‌وقفه‌ی وسایط، فریادهای بی‌سامان و سروصداهای مهارنشده، مانند سیلی از صدا بر جان و روان مردم فرود می‌آید. شکایت از این وضعیت به یکی از دغدغه‌های جدی شهروندان کابل بدل شده، اما گروه طالبان که مسئولیت اداره شهر را به‌دوش دارد، کوچک‌ترین قدمی برای مهار این بحران برنداشته است.
عبدالقدیر، یکی از باشنده‌گان منطقه تایمنی، در گفت‌وگو با خبرگزاری راسک می‌گوید:
«کابل به شهری بی‌قانون و بی‌صدا بدل شده؛ نه شب آرامش داریم، نه روز. از صدای بلند بلندگوها حتی کودک خردسالم از خواب می‌پرد. اما هیچ کسی نیست که به فریاد ما گوش بدهد. طالبان فقط در پی فشارهای اجباری و نمایش اقتدار است، نه خدمت به شهر و مردمش.» نورالله، دانشجویی که در کارته نو زندگی می‌کند، از فشار روانی ناشی از این آلودگی صوتی گلایه دارد. او می‌گوید:
«در روزهایی که باید با تمرکز بالا امتحان بدهیم، سروصدا تا مغز استخوان ما نفوذ می‌کند. نه مسجدی ساکت است، نه بازار و نه خانه‌ها. هیچ مقرره‌ای نیست که این وضعیت را سامان بدهد.»
برخی از شهروندان بر این باورند که بسیاری از دست‌فروشان، نه با فرهنگ شهری آشنایی دارند و نه برای حریم و حقوق دیگران ارزشی قائل‌اند. آنان با استفاده از بلندگوهای پرصدا، در هر ساعت از شبانه‌روز، اجناس خود را با فریاد تبلیغ می‌کنند؛ بدون آن‌که کمترین توجهی به آرامش محله یا وضعیت ساکنان، به‌ویژه کودکان، بیماران و سالخوردگان داشته باشند. ذبیح‌الله، یک دکاندار در ناحیه یازدهم، به خبرنگار راسک چنین گفت:
«هر روز صبح که دکانم را باز می‌کنم، انگار وارد میدان جنگ صداها می‌شوم. فریاد از این‌سو، هارن از آن‌سو، صدای بلندگو ها از روبه‌رو. آدم تعجب می‌کند که اینجا واقعاً شهر است یا یک بازار بی‌مرز و بی‌نظم. طالبان که ادعای حاکمیت دارد، حتی از نظم یک چهارراهی عاجز است.»
با آن‌که صدای شکایت مردم در گوشه‌گوشه‌ی کابل بلند شده، مقامات طالبان در شهرداری تاکنون نه برنامه‌ی مشخصی برای کاهش آلودگی صوتی اعلام کرده‌اند و نه حاضر به پاسخ‌گویی شده‌اند. برخی منابع محلی به راسک می‌گویند که روابط پنهانی میان برخی اعضای طالبان با دست‌فروشان باعث شده تا هیچ مقرره‌ای علیه آنان اجرا نشود و بی‌نظمی روز‌به‌روز افزایش یابد. در شهرهایی که مدیریت شهری فعال دارند، آلودگی صوتی با معیارها و قوانین مشخص مهار می‌شود. اما کابل در غیاب نهادهای پاسخ‌گو، به شهری آشفته بدل شده است؛ شهری که در آن نه از نظم خبری‌ست، نه از مسئولیت، نه از حقوق شهروندی.
شهروندان کابل، با فریادهایی که زیر فشار صدا گم می‌شوند، خواهان توجه فوری به این معضل‌اند. اما در شرایطی که زمام‌داران، خود را فارغ از تعهد و حساب‌دهی می‌دانند، معلوم نیست پژواک این فریادها تا کجا خواهد رسید.