همسر خلیل زاد: پناهندگان افغانستانی نباید از بازگشت به کشورشان بترسند

خبرگزاری راسک: شرلی بنارد، همسر زلمی خلیل‌زاد، دیپلمات پیشین آمریکایی و سفیر سابق ایالات متحده در افغانستان، در مقاله‌ای که به‌تازگی در روزنامه نشنال اینترست منتشر شده، نگرانی‌ها درباره بازگشت پناهندگان افغانستانی به کشور را بی‌اساس خوانده و تأکید کرده است که شرایط امروز افغانستان به گونه‌ای نیست که بازگشت به آن ترسناک باشد.
خانم بنارد که در ماه گذشته سفری به کابل داشته، در این مقاله با استناد به مشاهدات خود از وضعیت فعلی پایتخت افغانستان، تلاش کرده تصویری متفاوت از آنچه در رسانه‌های غربی بازتاب می‌یابد، ارائه کند. او به‌ویژه به وضعیت زنان در افغانستان پرداخته و مدعی شده است که برخلاف تصور رایج، زنان افغانستانی همچنان در حوزه‌های اقتصادی و اجتماعی حضور دارند.
به گفته او، در بازارهای کابل زنان به فعالیت‌های اقتصادی مشغول‌اند؛ آن‌ها دکان‌داری می‌کنند، در رستوران‌ها کار می‌کنند، بعضی دارای کراچی‌اند و در خیابان‌ها میوه و اجناس می‌فروشند. وی افزود: «نادیده گرفتن این واقعیت‌ها، تصویر نادرستی از وضعیت افغانستان به جهان ارائه می‌دهد و منجر به درک نادرست از شرایط مردم این کشور می‌شود.»
خانم بنارد همچنین درباره وضعیت امنیتی افغانستان اظهار داشته که در ماه‌های اخیر امنیت به شکل قابل توجهی بهبود یافته است. او گفته است که حتی چهره‌های سرشناس و منتقد طالبان، از جمله حامد کرزی رئیس‌جمهور پیشین و عبدالله عبدالله، در شرایطی نسبتاً امن به سر می‌برند و این نشان می‌دهد که فضای سیاسی کشور نیز نسبت به گذشته متفاوت شده است.
او با اشاره به تلاش‌های طالبان برای کسب مشروعیت بین‌المللی، این موضوع را عامل مهمی در تغییر رفتار آن‌ها دانسته و افزود: «طالبان به دنبال این هستند که به جامعه جهانی نشان دهند افغانستان در حال بهبود است و می‌خواهند از انزوا خارج شوند.»
در بخش دیگری از مقاله، شرلی بنارد به پیامدهای تحریم‌های بین‌المللی علیه افغانستان اشاره کرده و هشدار داده که این تحریم‌ها بیش از آنکه به ساختارهای حاکمیتی فشار وارد کنند، مستقیماً به مردم آسیب می‌زنند. وی خواستار بازنگری در سیاست‌های جامعه جهانی در قبال افغانستان شد و گفت: «اکنون زمان آن رسیده که رویکرد جدیدی برای کمک به بازسازی افغانستان در پیش گرفته شود؛ رویکردی که محور آن مردم این کشور باشند، نه مجازات حکومت.»
این مقاله در حالی منتشر شده است که همچنان بحث بر سر وضعیت حقوق بشر، به‌ویژه حقوق زنان در افغانستان، و همچنین چگونگی تعامل جامعه جهانی با رژیم طالبان، از مسائل پرچالش در سطح بین‌المللی است.