خبرگزاری راسک: افغانستان تحت سلطه طالبان، امروز به سرزمینی بدل شده است که در آن صدای اعتراض، اندیشه مستقل، هویت قومی غیرپشتون و فعالیت مدنی، بهای جان دارد. در حالیکه طالبان با تبلیغات گستردهی رسانهای تلاش میورزند چهرهای «امن» و «با ثبات» از حاکمیت خود ارائه دهند، گزارشهای معتبر بینالمللی از جمله دیدهبان حقوق بشر (HRW)، سازمان عفو بینالملل و بنیاد گزارشگران بدون مرز (RSF)، از افزایش سرسامآور قتلهای زنجیرهای و هدفمند در سراسر افغانستان خبر میدهند؛ قتلهایی که به باور ناظران، طالبان نهتنها در آنها نقش دارند، بلکه در موارد متعددی مستقیماً عامل اجرایی آناند. بر بنیاد یافتههای منابع معتبر، از آغاز سال ۲۰۲۴ تا اکنون، روزانه بهگونهی میانگین بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ تن در سراسر افغانستان، در نتیجهی اعدامهای غیررسمی، حذفهای سیستماتیک و برخوردهای خشن استخباراتی طالبان به قتل میرسند. این ارقام هولناک، چهرهی پنهان واقعیت افغانستان تحت حاکمیت طالبان را بازتاب میدهد؛ جاییکه آمار کشتار به بیرون درز نمیکند، رسانهها در انحصار کامل هستند و کوچکترین صدای مخالفت یا پرسش، با سرکوب بیرحمانه پاسخ داده میشود.
گزارشهای متعدد نشان میدهد که قربانیان این قتلهای زنجیرهای، غالباً از میان اقوام غیرپشتون، فعالان مدنی، روزنامهنگاران، استادان دانشگاه، زنان پیشگام، اعضای جامعه هزاره، تاجیک، ازبیک و سایر اقوام غیر پشتون انتخاب میشوند. بسیاری از این افراد یا در خانههایشان ربوده شدهاند، یا شبانه از خوابگاههایشان برده شده و پس از شکنجه، بهطور فجیعی به قتل رسیدهاند. اجساد برخی از آنها هفتهها بعد در وادیها یا اطراف قرارگاههای نظامی طالبان یافت شده است. در تازهترین مورد، پیکر «سحر نادری»، فعال حقوق زن و چهره شناختهشده در ولایت بلخ، پس از یک هفته بیخبری، در حالی یافت شد که آثار شکنجه و شلیک مستقیم گلوله بر پیکرش نمایان بود. خانوادهاش در مصاحبهای غیررسمی با منابع محلی میگویند:
«پیش از آنکه ربوده شود، بارها هشدار دریافت کرده بود که باید سکوت کند. او تهدید شده بود که اگر در مورد حقوق زنان صحبت کند، برای همیشه خاموش خواهد شد.»
طالبان نهتنها عامل بخشی از این قتلها هستند، بلکه با قبضه کامل رسانهها، مانع نشر گسترده این رویدادها میگردند. خبرنگاران از تهدید، بازداشت و شکنجه شدید رنج میبرند. صفحات مجازی مستقل، هر لحظه با خطر حذف روبهرو اند و نهادهای گزارشدهی از درون کشور، یا منحل شدهاند یا زیر نظارت شدید استخبارات طالبان فعالیت میکنند. چنانچه یکی از کارمندان پیشین تلویزیون محلی در کابل به منابع محلی گفته است:
«هیچ خبرنگاری دیگر جرئت ندارد در مورد قتلها بنویسد. طالبان مستقیم زنگ میزنند و هشدار میدهند. اینجا همه خاموشی را انتخاب کردهاند تا زنده بمانند.»
با وجود نشر پراکنده بیانیههایی از سوی سازمان ملل، اتحادیه اروپا، دیدهبان حقوق بشر و کمیته محافظت از خبرنگاران، واکنش جهانی تا کنون بهشدت ضعیف، غیرقاطع و عمدتاً بیاثر بوده است. این بیعملی، طالبان را در مسیر حذف سیستماتیک مخالفان جسورتر ساخته است. تحلیلگران بینالمللی هشدار میدهند که آنچه امروز در افغانستان در جریان است، شکل پیچیدهای از نسلکشی خاموش است که در آن حذف اقوام غیرپشتون، محو جامعه مدنی و خاموشی صدای زن، بهگونهی سیستماتیک و بیوقفه ادامه دارد. دکتر «مریم ستوده»، پژوهشگر ارشد حقوق بشر در دانشگاه لیدن هالند، در واکنش به این وضعیت میگوید:
«قتلهای هدفمند در افغانستان، تنها جنایت نیستند؛ بلکه یک سیاست استراتژیک برای پاکسازی اجتماعی و تحکیم تمامیتخواهی قومی و مذهبی است.»
در افغانستانِ امروز، واژههایی چون “امنیت”، “عدالت”، “حقوق بشر” و “آزادی بیان”، دیگر محتوای واقعی ندارند. قتل، ارعاب، ربایش، سانسور، و انحصار رسانهای، ستونهای حاکمیتی را تشکیل میدهند که مشروعیتش نه بر رضایت مردم، بلکه بر ترس عمیق و خاموشی اجباری استوار است. در جهانی که ارزشهای انسانی را در مجامع بینالمللی تبلیغ میکند، پرسش تلخ این است:
تا چه زمانی قتل ۴۰۰ انسان در روز، تنها یک “نگرانی” در بیانیهها باقی خواهد ماند؟
بنت: افزایش حکم شلاق در افغانستان نگرانکننده است
نصب دوربینهای نظارتی طالبان در پنجشیر؛ امنیت یا کنترل بیشتر؟
وزیر امر به معروف طالبان مفهوم آزادی فردی را تضاد با اسلام خواند
