خبرگزاری راسک: در جریان پنجاهونهمین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، که بهتازگی در ژنو برگزار شد، موج تازهای از نگرانیها نسبت به وضعیت زنان در افغانستان از سوی نهادهای حقوق بشری، گروههای بینالمللی و فعالان مستقل بلند شد. این صداها، همصدا با هم، خواهان بهرسمیتشناسی «آپارتاید جنسیتی» در افغانستان شدند؛ پدیدهای که به گفته آنان، نظام حاکم فعلی بهشکل گسترده و سیستماتیک علیه زنان و دختران اعمال میکند.
در این نشست، نمایندگان شماری از سازمانهای بینالمللی، از جمله گروههای مدافع حقوق زنان از اروپا، امریکا، آسیا و آفریقا، با ارایه شواهد مستند از محرومیت زنان افغانستانی از حقوق اساسیشان، وضعیت موجود را به مثابه نوعی «پاکسازی جنسیتی» توصیف کردند. آنها تاکید کردند که محدودیتهای اعمالشده نه نتیجهی شرایط فرهنگی یا امنیتی، بلکه بخشی از یک سیاست رسمی حذف زنان از عرصههای عمومی است.
یکی از نمایندگان نهادهای مدافع حقوق زنان در سخنان خود گفت: «طالبان زنان را نهتنها از تحصیل، کار و رفتوآمد آزاد محروم کردهاند، بلکه صدای آنان را در فضای اجتماعی خفه کردهاند. آنها حتی حق نفسکشیدن در عرصه عمومی را از زنان گرفتهاند.»
در این نشست گزارشهایی ارائه شد که نشان میداد زنانی که در برابر این سیاستها ایستادهاند، با تهدیدهای مستقیم، بازداشتهای خودسرانه، شکنجه، ناپدید شدنهای اجباری و فشارهای روانی گسترده روبهرو هستند. سخنگویان این جلسه تصریح کردند که هدف از این اقدامات، ایجاد ترس و سکوت دائمی در میان نیمی از جمعیت کشور است.
حاضران در نشست ژنو از جامعه بینالمللی خواستند تا سیاستهایی روشن، مبتنی بر اصول حقوق بشر، برای مقابله با این وضعیت اتخاذ کند. در بیانیهی مشترکی که توسط شماری از سازمانها امضا شد، آمده است: «شناسایی رسمی آپارتاید جنسیتی، اولین گام برای پایان دادن به معافیت از مجازات است. این تنها مربوط به افغانستان نیست، بلکه آزمونی است برای سنجش صداقت جامعه جهانی در دفاع از ارزشهای انسانی.»
آنان تاکید کردند که مبارزه زنان افغانستان، تنها مبارزهای داخلی نیست، بلکه بخشی از تلاش گستردهتر برای حفظ اعتبار معاهدات بینالمللی و نهادهای مدافع حقوق بشر است. نمایندگان برخی کشورها نیز از این خواسته پشتیبانی کردند و بر لزوم توجه فوری شورای حقوق بشر به این مطالبه تاکید نمودند.
در پایان، شماری از زنان فعال افغانستانی از طریق ویدیوکنفرانس در نشست سخن گفتند. آنان با صدایی لرزان اما قاطع، جهان را فراخواندند که در برابر ظلم به سکوت ادامه ندهند. یکی از آنها گفت: «ما زندهایم، ما ایستادهایم، اما نمیتوانیم تنها بمانیم. اگر امروز جهان ما را فراموش کند، فردا نوبت دیگران خواهد بود.»
این نشست با ابراز همدلی گسترده ادامه یافت و بسیاری از ناظران بینالمللی انتظار دارند که موضوع «آپارتاید جنسیتی» افغانستان در گزارشها و جلسات آینده شورای حقوق بشر، بهصورت جدیتری بررسی شود.
