خبرگزاری راسک: در دل تاریکی حاکم بر افغانستان تحت حاکمیت طالبان، نامهای از اعماق زندانهای کابل، سکوت سنگین فضا را شکست. زنی زندانی، صدای خُردشده اما مقاوم خود را به گوش عبدالرشید دوستم، رهبر حزب جنبش ملی اسلامی افغانستان رساند؛ فریادی نهفقط برای آزادی خود که برای تمامی زنانی که زیر سرکوب بیامان طالبان به فراموشی سپرده شدهاند.
مارشال دوستم که این نامه را دریافت کرده، در گفتوگو با رسانهها اعلام کرد که «با دل پردرد» آن را خوانده و اطمینان داده است که وضعیت کنونی «دوام نخواهد آورد». او وعده داده است که روزی وضعیت تغییر خواهد کرد.
این زن در نامهاش از دوستم نخواست که فقط به او توجه کند، بلکه او را بهعنوان صدای میلیونها زن خاموششده در افغانستان فراخوانده و نوشته: «امروز اگر سکوت کنید، فردا حتی خاک قبر ما را هم از ما خواهند گرفت.»
او تصویری هولناک از شکنجه، تحقیر و حذف سیستماتیک زنان در افغانستان ارائه داده و نوشته است: «زندانها از فریادهای دخترانی پُر شدهاند که تنها جرمشان، زنبودن است؛ زنانی که به جرم نفسکشیدن در فضای آزاد، به جرم تحصیل، به جرم اعتراض، شلاق میخورند، شکنجه میشوند، و در انفرادیهای تنگ و تاریک فراموش میشوند.»
این نامه در شرایطی منتشر شده که سازمانهای حقوق بشری بارها دربارهی وضعیت وخیم زندانهای طالبان هشدار دادهاند. صدها زن معترض، فعال مدنی و روزنامهنگار تنها بهدلیل دفاع از حقوق اولیه انسانی بازداشت شدهاند. گزارشهایی از شکنجههای جسمی، تجاوز جنسی، فشارهای روانی، و بازداشتهای بدون محاکمه در زندانهای کابل، قندهار، و هرات منتشر شده است.
نامه این زن نهتنها یک اعتراض شخصی، بلکه نمادی از امید و مقاومت در دل ظلمتی است که طالبان بر افغانستان گسترانیدهاند. پاسخ مارشال دوستم نیز اگرچه کوتاه و تلویحی، اما حامل پیامی است برای نسلی که هنوز منتظر یک جرقه برای برپایی دوباره عدالت و آزادی است.
