خبرگزاری راسک: دنی کروگر، عضو محافظهکار پارلمان بریتانیا از حوزه ویلتشایر، با ابراز نگرانی شدید از روند انتقال پناهجویان افغانستانی به بریتانیا، اعلام کرده که هزاران تن از کسانی که از مسیرهای خاص و غیرعلنی به این کشور منتقل شدهاند، هیچگونه ارتباط یا همکاری با نیروهای بریتانیایی در افغانستان نداشتند.
به گفته کروگر، این روند در زمان دولت پیشین آغاز شده و در شرایطی به اجرا درآمد که حتی بسیاری از نمایندگان پارلمان نیز از جزئیات آن بیخبر مانده بودند. او هشدار داد که در میان این افراد، برخی ممکن است سوابق مشکوک یا حتی جنایی داشته باشند. او تأکید کرد که چنین وضعیتی نه تنها اعتماد عمومی را نسبت به نظام مهاجرتی کشور تضعیف میکند، بلکه موجب فشار مضاعف بر منابع و خدمات عمومی مناطق میزبان نیز شده است.
پس از سقوط دولت پیشین افغانستان بهدست طالبان در ماه اسد سال ۱۴۰۰، روند خروج نیروهای خارجی و افغانستانیهای در معرض خطر وارد مرحلهای آشفته و غیرقابل پیشبینی شد. دهها کشور، از جمله بریتانیا، وعده دادند که آن دسته از افغانستانیهایی را که با آنها همکاری مستقیم نظامی، امنیتی، ترجمانی، خبرنگاری یا حقوق بشری داشتهاند، از افغانستان خارج میکنند.
اما واقعیت امروی چیزی دیگر را ثابت میسازد، برخلاف این وعدهها آگاهان و فعالان حقوق بشر، تأکید دارند که ۷۰ تا ۸۰ درصد افرادی که در روزهای نخست سقوط کابل و ماههای بعد به کشورهای غربی منتقل شدند، هیچگونه تهدید مستقیمی را متوجه خود نداشتند و اساساً فاقد هر نوع ارتباط با نیروهای خارجی بودند. در مقابل، هزاران سرباز، افسر و اعضای نیروهای امنیتی پیشین افغانستان که مستقیم با ارتشهای خارجی همکاری داشتند، در کشور باقی ماندند.
شماری از این نیروها پس از شناسایی توسط طالبان، بازداشت، شکنجه یا اعدام شدند. بسیاری دیگر برای حفظ جان، مجبور به زندگی مخفی شده یا به کشورهای همسایه چون ایران و پاکستان گریختند. اکنون نیز با اخراج گسترده مهاجران افغانستانی از سوی این کشورها، این افراد بار دیگر به طالبان تحویل داده میشوند؛ سرنوشتی که اغلب به زندان، شکنجه یا مرگ ختم میشود.
در کنار نظامیان، صدها روزنامهنگار، سینماگر، کنشگر مدنی و استاد دانشگاه نیز در افغانستان جا ماندند، در حالی که برخی افراد غیرحرفهای و حتی ناشناخته، تحت عنوان خبرنگار یا فعال مدنی، به کمک سازمانهایی که مسوولیت روند تخلیه را به عهده داشتند، از افغانستان به کشورهای غربی منتقل شدند. گزارشهایی مستند وجود دارد که نشان میدهد برخی از این افراد هیچ سابقه رسانهای یا مدنی نداشتند و تنها با روابط و نفوذ سیاسی به این لیستها افزوده شده بودند.
تمام شواهد موجود نشان میدهد که روند انتقال افغانستانیها پس از بازگشت طالبان به قدرت، بهجای آنکه مبتنی بر معیارهای امنیتی، حقوق بشری و اخلاقی باشد، تحت تأثیر فساد، نفوذ سیاسی، رابطهگرایی و بیبرنامگی قرار گرفت. بسیاری از افراد واقعاً در معرض خطر، در افغانستان یا در کمپهای ناامن پاکستان و ایران گرفتار ماندهاند؛ در حالی که مسیرهای تخلیه، به افرادی بدون اولویت واگذار شد.
در چنین وضعیتی، هشدار نماینده پارلمان بریتانیا را باید نه صرفاً یک انتقاد سیاسی، بلکه بازتابی از یک فاجعه انسانی و اخلاقی دانست که همچنان ادامه دارد؛ فاجعهای که قربانیان اصلیاش، کسانیاند که واقعاً برای دموکراسی و آزادی در افغانستان ایستاده بودند و امروز یا در کشورهای همسایه افغانستان در وضعیت بسیار بد به سر میبرند و یا هم اسیر طالبان شده اند.
منابع محلی: طالبان باشندگان یک روستا درپنجاب بامیان را وادار به کوچ اجباری کردند
به دستور هبتالله؛ هزاران جریب زمین به شرکتهای طالبان واگذار شده است
منابع: یک نظامی پیشین درغور، پس از بازداشت توسط طالبان به قتل رسید
روزنامه جمهوری اسلامی: رسمیتبخشی به طالبان انحراف از اصول انقلاب است
چهار کشته در مرگبارترین تیراندازی نیویارک طی ۲۵ سال گذشته
درگذشت صالحمحمد خلیق، شاعر و نویسنده برجسته بلخ در پی یک حادثه ترافیکی در مزارشریف
منابع: یک نظامی پیشین درغور، پس از بازداشت توسط طالبان به قتل رسید
