خبرگزاری راسک: یک سال پس از اجرایی شدن «قانون امر به معروف و نهی از منکر» طالبان، شبکه تحلیلگران افغانستان در گزارشی به بررسی تاثیرات و نحوه اجرای این قانون پرداخته است. بر اساس این گزارش، افزون بر اعمال محدودیتها توسط طالبان، خانوادهها نیز از ترس بازداشت زنان یا دریافت تذکر، کنترل بیشتری بر زنان اعمال کردهاند. مردان خانوادهها برای جلوگیری از مشکلات، خواهران و دختران خود را تحت نظارت شدید قرار دادهاند و حتی خانوادههایی که با این قانون موافق نیستند، رویکرد کنترلی مشابهی اتخاذ کردهاند.
برخی زنان بازرگان یا کارمند نیز گفته اند که دیگر نمیتوانند به تنهایی از خانه بیرون بروند و برای هر حرکت خود باید به همسر یا اعضای خانواده متکی باشند. به گفته این زنان، محدودیتها به دلیل ترس از بازداشت توسط ماموران طالبان اعمال میشود و حتی زنانی که حجاب کامل دارند نیز در امان نیستند. این زنان گفته اند حتی برای خروج از خانه باید پسر یا برادر یا یک عضو مرد خانواده آنها را همراهی کند، زیرا ماموران ممکن است بهانهای پیدا کنند و آنها را بازداشت کنند.
شبکه تحلیلگران افغانستان همچنین نوشته است که قانون امر به معروف طالبان زنان را در جایگاهی شبیه کودکان قرار داده است. زنان مالک کسبوکار یا کارکنان سازمانهای غیردولتی، اکنون برای رفتوآمدهای روزمره خود مجبور به همراه داشتن اعضای خانواده هستند و استقلال آنها به شدت محدود شده است.
گزارش این شبکه به تناقض در رفتار ماموران طالبان نیز اشاره کرده است؛ هرچند قانون نگاه کردن مردان و زنان به یکدیگر را ممنوع کرده، محتسبان طالبان زنان را مورد بررسی قرار میدهند، با آنها صحبت میکنند و حتی بازداشت میکنند. آنها وارد صنفهای آموزشی زنان و بخشهای زنانه شفاخانهها نیز میشوند. به گفته تحلیلگران، اختیارات گسترده ماموران این گروه باعث ایجاد ترس و اضطراب در میان شهروندان شده است.
قانون امر به معروف طالبان افزون بر زنان، مردان را نیز هدف قرار داده است. برخی مردان گزارش دادهاند که به دلیل کوتاه کردن ریش یا رعایت نکردن پوشش مورد نظر طالبان شغل خود را از دست دادهاند و برای جلوگیری از بازداشت، مجبور به پیروی از خواستههای ماموران شدهاند. محدودیتها افزون بر زنان خانواده، زندگی مردان را نیز محدود کرده و باعث شده حتی نتوانند با اعضای زن خانواده خود با آرامش گشتوگذار کنند. برخی بازرگانان و معلمان گفته اند که این قانون دخالت مستقیم در زندگی شخصی افراد است و آزادی حرکت و تصمیمگیری خانوادهها را محدود کرده است.
