خبرگزاری راسک: به تازگی ویدیویی در رسانهها و شبکههای اجتماعی منتشر شده که در آن مولوی محمد عمر مخلص، فرمانده پیشین پولیس طالبان در استان پکتیا و از نزدیکان شبکه حقانی، در یک گردهمایی علنی و با لحنی تند اعتراف میکند که نیروهای تحت امرش «قصد کشتن خبرنگاران و کارکنان رسانهها را داشتهاند، اما آنها موفق شدند از افغانستان فرار کنند.»
منابع محلی فاش کردهاند که این ویدئو مربوط به مراسم خداحافظی مخلص از فرماندهی پولیس پکتیا است. مخلص که در سالهای گذشته حکومت نیمهمستقل خود را در پکتیا داشته، در سخنان خود رسانهها را به شدت مورد حمله قرار داده و گفته است: «خبرنگاران، خبرنگار نبودند؛ آنها خائن بودند. ما همهشان را میکشتیم و دنبالشان میگشتیم، اما آنها فرار کردند و خود را به بادارانشان رساندند.»
به گفته منابع، کنار گذاشتن مخلص از فرماندهی پولیس پکتیا باعث بروز تنش شدید میان هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان، و سراجالدین حقانی، وزیر داخله، شد. هبتالله خواستار برکناری او به دلیل سرپیچیهای مکرر بود، اما سراجالدین حقانی با این تصمیم مخالفت کرد و حتی چندین بار بهطور پنهانی به پکتیا سفر نمود تا این اختلاف را حل کند. پس از این سفرها، توافقی میان رهبران طالبان صورت گرفت و مخلص به کابل منتقل شد و اکنون بهعنوان فرمانده «زون سوم امنیتی» پایتخت منصوب شده است.
این اعترافها بار دیگر نشان میدهد که طالبان از نخستین روز بازگشت به قدرت در سال ۱۴۰۰ خورشیدی با خشونت و تهدید، خبرنگاران و فعالان رسانهای را هدف قرار دادهاند. براساس آمار مؤسسه نی، دستکم ۱۶۵ خبرنگار و کارمند رسانه در بیست سال گذشته در افغانستان کشته شدهاند.
پس از سقوط حکومت پیشین و روی کار آمدن طالبان، فضای رسانهای در افغانستان به شدت محدود شده است. دهها رسانه چاپی، رادیویی و تلویزیونی تعطیل یا فعالیتشان بهشدت کاهش یافته است. خبرنگاران، به ویژه زنان، با تهدید، بازداشت، شکنجه و محدودیتهای شدید مواجه هستند. خودسانسوری گسترده شده و پوشش موضوعاتی مانند حقوق زنان یا نقد طالبان تقریباً ممنوع است.
طبق یافتههای سازمانهای بینالمللی حامی آزادی بیان، در افغانستان زیر اداره طالبان، آزادی بیان وجود ندارد و رسانههای فعال عملاً با صد در صد سانسور فعالیت میکنند و به حقیقت به تریبون و بلندگوی رسمی طالبان تبدیل شدهاند. در چهار سال گذشته، صدها خبرنگار و کارمند رسانه از ترس حملات طالبان مجبور به فرار به کشورهای دیگر شدهاند و هنوز بسیاری در ایران، پاکستان و دیگر کشورها در انتظار رسیدگی به پروندههای پناهندگی خود هستند، با آیندهای نامطمئن و در معرض خطر اخراج.
این واقعیتها نشان میدهد که دشمنی طالبان با آزادی بیان و فعالیت مستقل رسانهها نه تنها ادامه دارد، بلکه به شکل سیستماتیک و برنامهریزیشده، هرگونه صدای انتقادی را سرکوب میکند و افغانستان را به یک کشور بدون رسانه مستقل و بدون آزادی اطلاعرسانی تبدیل کرده است.
