خبرگزاری راسک: کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در گزارش تازهای هشدار داده است که زنان و دختران در افغانستان بهگونهای سازمانیافته از آموزش، کار و حضور در اجتماع محروم شدهاند؛ وضعیتی که بهگفته این سازمان برای زنانی که از ایران و پاکستان به کشور بازگشتهاند، شدیدتر است.
در این گزارش که روز پنجشنبه، ۲۰ سنبله، منتشر شد، آمده است که از سال ۲۰۲۱ به اینسو، دسترسی زنان بازگشتکننده به خدمات اساسی بهطور چشمگیری کاهش یافته است. دادههای کمیساریا نشان میدهد که ۲۱ درصد این زنان در دسترسی به آب و ۲۲ درصد در دسترسی به خدمات بهداشتی عمومی با مشکل روبهرو اند. همچنین ۲۸ درصد آنها نمیتوانند به خدمات حقوقی دسترسی پیدا کنند.
این نهاد افزوده است که زنان بازگشتکننده بیشتر در انزوا قرار دارند و فشار روانی بالاتری را تجربه میکنند. تنها ۱۹ درصد از آنها روزانه با زنان دیگر در تماس هستند و ۴۰ درصد وضعیت روانیشان را «بسیار بد» توصیف کردهاند.
گزارش تأکید کرده است که خانوادههای زنسرپرست با کار سنگین و ناامنی غذایی بیشتری روبهرو اند و ۶۱ درصد آنها گفتهاند ساعتهای طولانی کار میکنند که به رفاهشان آسیب میزند.
نبود اسناد هویتی نیز یکی از بزرگترین موانع ادغام زنان عودتکننده معرفی شده است. دو خانوار از هر سه خانوار گفتهاند هیچ سند ملکی یا مدنی ندارند و شرط همراهی محرم و ناآگاهی از روندهای اداری مانع گرفتن تذکره شده است.
کمیساریا همچنین هشدار داده که بسیاری از موارد خشونت خانگی و ازدواجهای اجباری در افغانستان گزارش نمیشود، زیرا زنان بهجای مراجعه به محکمه و پولیس، موضوع را به بزرگان محل یا خویشاوندان میسپارند.
این گزارش تأکید دارد که دسترسی دختران به مکتب بهطور محسوس کاهش یافته است و ازدحام مکاتب، دوری راه و ازدواج زودهنگام از دلایل اصلی ترک آموزش شمرده میشود. کمیساریای عالی سازمان ملل راهکارهایی از جمله همکاری با شوراهای محلی و رهبران مذهبی، تقویت آگاهیرسانی و خدمات ارجاع، فراهمسازی کمکهای نقدی و خدمات حقوقی زنمحور و ایجاد فرصتهای معیشتی با همکاری سکتور خصوصی را پیشنهاد کرده است.
بسیاری از نهادهای بینالمللی طالبان را عامل اصلی این وضعیت میدانند و تأکید میکنند که محدودیتهای سختگیرانه این گروه بر آموزش، کار و آزادی رفتوآمد زنان، زندگی روزمره نیمی از جمعیت کشور را فلج کرده است. افغانستان هماکنون یکی از بدترین کشورها برای زنان شناخته میشود و حقوق ابتدایی آنها بهگونه سیستماتیک نقض میگردد.
