خبرگزاری راسک: قطع دو شبانهروز اینترنت و خدمات مخابراتی در افغانستان موجی از واکنشها و نگرانیهای گسترده در میان شهروندان و نهادهای بینالمللی را بهدنبال داشت. بسیاری از شهروندان افغانستان این رویداد را یکی از «بدترین تجربههای زندگی» خود توصیف کرده و آن را تلاشی از سوی طالبان برای بستن آخرین دریچهی ارتباط آنهای با جهان بیرون توصیف کرده اند.
باشندگان استانهای مختلف افغانستان پس از اتصال اینترنت و شبکههای مخابراتی با نوشتن پیامهای در شبکههای اجتماعی، گفتهاند که این ۴۸ ساعت برای آنها پر از ناامیدی، فشار روانی و بیخبری مطلق بوده است.
یک بازرگان از شهر قندهار در یادداشتی در صفحه اکس خود گفته است که توقف اینترنت، بازار را به رکود کشاند و زندگی روزانه را فلج کرده بود. به گفتهی او، وابستگی اقتصاد به ارتباطات دیجیتال بهقدری بالاست که حتی یک وقفه کوتاه، خسارات چشمگیر بهجا میگذارد.
برخی شهروندان نیز با یادآوری محدودیتهای تحمیلشده بر آموزش دختران، بستن آرایشگاهها و محدودیتهای اجتماعی دیگر، نوشته اند که بیم آن را داشتند که این بار هم ارتباطات دیجیتال برای همیشه از دسترس خارج شود. یک بانوی بدخشانی که گفته مصروف تحصیل آنلاین با استفاده از اینترنت است، در یادداشتی در صفحه فیسبوک خود نوشته است: «۴۸ ساعت بغض در گلو داشتیم؛ احساس میکردیم آخرین روزنه امید ما هم بسته شد.»
از سوی دیگر، ریچارد بنیت، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر افغانستان، پس از وصل دوباره اینترنت، در واکنش به این موضوع در یادداشتی در صفحه اکس خود، نوشته: «قطع اینترنت زندگیها را مختل میکند، حقوق مردم را نقض میکند و دسترسی به اطلاعات را از بین میبرد. چنین اقداماتی هرگز نباید تکرار شود.»
قطع سراسری اینترنت از شام دوشنبه، هفتم میزان آغاز شد و تا شام روز چهارشنبه نهم میزان، ادامه یافت. این اقدام نه تنها زندگی روزمره مردم را دچار اختلال کرد، بلکه فعالیت بانکها، پروازها، دادوستدهای تجاری، صادرات و واردات، صرافیها و کسبوکارهای آنلاین را نیز به توقف کشاند.
طالبان تاکنون هیچ توضیحی درباره چرایی این اقدام ندادهاند. منابع پیشتر گفته بودند که اینترنت به دستور ملاهبت الله آخندزاده، رهبر طالبان و به بهانهای جلوگیری از «منکرات» قطع شده است.
شهروندان میگویند این تجربه نشان داد که افغانستان بیش از هر زمان دیگر به دسترسی پایدار به اینترنت و ارتباطات نیازمند است. به باور آنها، قطع مکرر خدمات ارتباطی تنها فاصله میان مردم افغانستان و جهان را بیشتر کرده و کشور را به «زندان خاموشی» بدل میسازد.
