خبرگزاری راسک: سازمان حمایت از خبرنگاران در تازهترین بیانیهاش، زنگ خطر تازهای درباره وضعیت زندگی روزنامهنگاران افغانستانی پناهجو در کشورهای همسایه، به ویژه پاکستان و ایران به صدا درآورده است؛ زنگ خطری که فراتر از یک هشدار عادی، روایت از رنج، ناامنی و بیپناهی انسانهایی دارد که تنها به جرم نوشتن و اطلاعرسانی آواره شدهاند.
در این بیانیه که روز چهارشنبه، هفتم عقرب، از سویی این سازمان منتشر شده است، از سازمان ملل، کمیساریای عالی پناهندگان، شورای حقوق بشر و نهادهای مدافع آزادی بیان خواسته تا به وضعیت بحرانی خبرنگاران افغانستانی آواره در کشورهای همسایه به ویژه در پاکستان بهصورت فوری رسیدگی کنند.
سازمان حمایت از خبرنگاران گفته است که وضعیت خبرنگاران مهاجر افغانستانی در کشورهای همسایه هر روز وخیمتر میشود و آنها در معرض بازداشت، شکنجه، اخاذی و حتی اخراج اجباری قرار دارند.
این سازمان توضیح دادهاست که بسیاری از خبرنگاران افغانستانی پس از تهدید، بازداشت و آزار مداوم از سوی طالبان، به امید پناه و امنیت به کشورهای همسایه گریختهاند؛ اما اکنون در آنها نیز بیمدرک، بیدرآمد و بیپناه زندگی میکنند.
این درحالیست موج تازهی اخراج مهاجران افغانستانی از کشورهای ایران و پاکستان آغاز شده و زندگی این خبرنگاران را بیش از پیش در معرض خطر قرار داده است.
سازمان حمایت از خبرنگاران در بیانیهاش تصریح کرده که روند بررسی پروندههای مهاجرتی و صدور ویزای بشردوستانه برای خبرنگاران افغانستانی از سوی کشورهای غربی بسیار کند پیش میرود و عملاً بسیاری از این افراد در وضعیتی میان زمین و آسمان رها شدهاند؛ نه میتوانند در این کشورها بمانند و نه توان بازگشت به افغانستان زیر سلطه طالبان را دارند که در آن امنیتی برای آنها وجود ندارد.
در بخش دیگری از بیانیه، این نهاد با اشاره به فشارهای روانی و اقتصادی گسترده، گفته است خانوادههای خبرنگاران افغانستانی در پاکستان در شرایطی «تحقیرآمیز و غیرانسانی» زندگی میکنند؛ زندگی در اتاقهای کوچک، ترس از در زدن ناگهانی پولیس و نگرانی هر لحظه از بازداشت یا اخراج.
اما وضعیت خبرنگاران محدود به مرزهای پاکستان نیست. در ایران نیز دهها خبرنگار در سکوت و تاریکی گرفتارند. طی ماههای اخیر گزارشهایی منتشر شده که شماری از خبرنگاران و فعالان رسانهای ایرانی پس از بازداشت توسط نیروهای امنیتی، عملاً در خانههای خود در حصر و نظارت پولیسی زندگی میکنند. برخی از آنها گفتهاند که تلفن، اینترنت و ارتباطات اجتماعیشان قطع شده و حتی برای خرید نیازهای روزمره باید از اطرافیان کمک بگیرند.
این روزنامهنگاران در روایتهای خود از «زندگی زیر سایه ترس و فشار روانی» سخن گفتهاند؛ وضعیتی که آنها را از فعالیت رسانهای بازداشته و خانوادههایشان را نیز در تنگنای مالی و روحی قرار داده است.
در پایان، سازمان حمایت از خبرنگاران بار دیگر تأکید کرده که آزادی مطبوعات در منطقه، از افغانستان تا ایران، در تنگنای بیسابقهای قرار دارد. این نهاد از جامعه جهانی خواسته است تا با اقدامهای عملی؛ نه صرفاً بیانیه و وعده از جان و آزادی خبرنگارانی که برای گفتن حقیقت آواره یا محبوس شدهاند، دفاع کند.
