خبرگزاری راسک: صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد- یونیسف در تازهترین گزارش خود از گسترش بحران تغذیه در افغانستان خبر داده و اعلام کرده است که بخش بزرگی از خانوادهها، بهویژه در مناطق کوهستانی مانند استان بامیان، به غذای متنوع و مغذی دسترسی ندارند. این نهاد هشدار داده است که کمبود دسترسی به مواد غذایی سالم، خطر فقر غذایی کودکان را در این مناطق بهصورت نگرانکنندهای افزایش داده است.
در گزارشی روز یکشنبه، ۱۸ عقرب، یونسیف منتشر کرده است، این نهاد با همکاری دفتر توسعه و مشترکالمنافع بریتانیا (FCDO) نخستین تحلیل جامع از وضعیت فقر غذایی کودکان در افغانستان را انجام داده است. نتایج این بررسی، به گفته یونیسف، «نگرانکننده اما شفاف» است و نشان میدهد که میلیونها کودک در کشور غذای کافی و متعادل دریافت نمیکنند.
در استان بامیان، که یکی از مرتفعترین و سردترین مناطق افغانستان است، حدود ۵۳۱ هزار تن زندگی میکنند. از این میان، نزدیک به ۱۹ درصد را کودکان زیر پنج سال تشکیل میدهند و بر اساس یافتههای یونیسف، حدود ۵۴ درصد از آنها در معرض خطر فقر غذایی و سوءتغذیه قرار دارند.
یونیسف در گزارش خود تصریح کرده است که کمبود زیرساختهای زراعتی و غفلت از بعد تغذیه در سیاستهای کشاورزی سبب شده خانوادهها به رژیم غذایی یکنواخت و فقیر از ویتامینها و مواد معدنی وابسته بمانند. در همین راستا، این نهاد با راهاندازی برنامهای تحت عنوان «نخستین غذاها» تلاش دارد تا به خانوادههای آسیبپذیر در مناطق دورافتاده کمک کند. بر پایه این برنامه، یونیسف برای بهبود تغذیه کودکان خردسال، پودرهای ریزمغذی شامل ۱۵ نوع ویتامین و ماده معدنی را در اختیار خانوادهها قرار داده است.
در سال ۲۰۲۴، بیش از ۶۲ هزار خانواده در افغانستان از این بستههای تغذیهای بهرهمند شدهاند و قرار است در سال ۲۰۲۵ این رقم بهطور قابلتوجهی افزایش یابد. یونیسف هدف از این برنامه را تغییر نگاه از «تولید غذا» به «تولید تغذیه» اعلام کرده است؛ به این معنی که تنها افزایش محصولات کشاورزی کافی نیست، بلکه باید کیفیت غذایی و نیازهای تغذیهای کودکان نیز در نظر گرفته شود.
یونیسف پیشتر هشدار داده بود که بحران تغذیه در افغانستان یکی از بدترین بحرانهای انسانی در جهان است. این نهاد تخمین زده است که ۳.۵ میلیون کودک در افغانستان دچار سوءتغذیه حاد و بیش از یک میلیون کودک به شدت لاغر و کموزناند؛ وضعیتی که در صورت ادامه، میتواند نسل آینده کشور را با خطر ناتوانی جسمی و ذهنی مواجه کند.
