خبرگزاری راسک: صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل-یونیسف، اعلام کرده است که در همکاری با بانک جهانی جنوب آسیا، برنامهای گسترده برای حمایت از رشد و سلامت کودکان افغانستانی در سال ۲۰۲۵ آغاز کرده است. بر اساس این طرح، ۷۰ مرکز رشد کودک در نقاط مختلف افغانستان تأسیس میشود که قرار است بیش از ۲۰ هزار کودک را تحت پوشش خدمات آموزشی، بهداشتی و تغذیهای قرار دهد.
به گفتهی یونیسف، این مراکز تنها محل نگهداری نیستند، بلکه محیطهایی برای تقویت رابطه عاطفی میان مادر و فرزند و آموزش مهارتهای والدینی خواهند بود.
گزارشهای تازه این نهاد نشان میدهد که بحران روانی و فقر غذایی کودکان در افغانستان ابعاد نگرانکنندهای دارد. از هر چهار کودک بین پنج تا هفده سال، یک تن دچار اضطراب شدید است و از هر هفت کودک، یکی با افسردگی مزمن دست و پنجه نرم میکند.
یونیسف با هشدار نسبت به نبود سیاست ملی برای سلامت روان کودکان، تأکید کرده است که میلیونها کودک افغانستانی همچنان از «حق اولیهی امید و مراقبت» محروماند.
بر اساس آمار این نهاد، ۳.۵ میلیون کودک دچار سوءتغذیه حاد هستند و حدود ۱.۴ میلیون تن در معرض خطر مرگ قرار دارند. بیش از دو میلیون کودک زیر پنج سال نیز با ناامنی غذایی روبهرو هستند.
در ارزیابی جهانی یونیسف، افغانستان اکنون در جایگاه چهارم کشورهایی با بالاترین نرخ فقر غذایی کودکان قرار دارد؛ جایگاهی که آینده نسل نو افغانستان را در سایه گرسنگی، بیماری و افسردگی تهدید میکند.
در همین حال، نمایندگی اتحادیه اروپا در افغانستان، همزمان با روز جهانی علم، بر اهمیت آموزش و توسعه علمی به عنوان پایههای صلح و ثبات در این کشور تأکید کرده است.
این نهاد روز دوشنبه در پیامی در شبکه اجتماعی اکس نوشته است که اتحادیه اروپا «متعهد به پشتیبانی از دانشآموزان، آموزگاران و نظام آموزشی افغانستان» است.
این پیام در حالی منتشر شده که نظام آموزشی افغانستان در زیر حاکمیت طالبان دچار فروپاشی گسترده شده است. طبق گزارش مشترک یونسکو و یونیسف، میلیونها کودک و نوجوان از دسترسی به آموزش رسمی محروماند و دهها هزار معلم بدون حقوق یا با تهدید امنیتی مواجهاند.
از زمان بازگشت طالبان به قدرت، دختران بالاتر از صنف ششم از تحصیل منع شدهاند و بسیاری از مکاتب به «مدرسههای دینی جهادی» تغییر ماهیت دادهاند.
کارشناسان آموزشی تاکید میکنند، پیام اتحادیه اروپا نشانهای از تلاش جامعه جهانی برای حفظ حداقل امید در کشوری است که علم و آموزش به میدان «سیاست و ایدئولوژی» تبدیل شده است.
