آصف درانی: رها کردن افغانستان شبیه ترک بیمار در آی‌سی‌یو است

خبرگزاری راسک: آصف درانی، نماینده پیشین پاکستان در امور افغانستان، با ترسیم تصویری هشداردهنده از وضعیت این کشور نوشت افغانستان با بحران‌های انباشته سیاسی، اقتصادی و انسانی دست‌وپنجه نرم می‌کند و رها کردن آن، چیزی جز واگذاشتن بیماری در بخش مراقبت‌های ویژه نیست؛ وضعیتی که ریشه آن در ناکارآمدی ساختار حاکم و انزوای تحمیل‌شده بر جامعه افغانستان نهفته است.
او پاکستان را «برادر بزرگ‌تر» افغانستان توصیف کرد و تأکید داشت که به‌جای سیاست‌های امنیت‌محور و نگاه‌های ابزاری، باید با رویکردی انسانی و عقلانی اعتماد افغانستانی‌ها جلب شود؛ رویکردی که در عمل، به‌دلیل سلطه گروهی غیرپاسخ‌گو در کابل، بارها ناکام مانده است.
درانی با اشاره به دشواری تحقق صلح در جنوب آسیا نوشت که همزیستی مسالمت‌آمیز تنها از مسیر سیاست‌گذاری‌های آگاهانه می‌گذرد؛ سیاست‌هایی که تا زمانی‌که افغانستان زیر اداره ساختاری منزوی، ایدئولوژیک و غیرمتعهد به قواعد بین‌المللی است، امکان تحقق واقعی نخواهند داشت.
او بدون اشاره مستقیم به کشور خاصی افزود که تداوم ذهنیت‌های خصمانه چنددهه‌ای مانع حل بحران‌های منطقه‌ای شده است؛ ذهنیتی که طالبان با تکرار ادبیات تقابلی و ناتوانی در مهار تهدیدهای فرامرزی، عملاً آن را بازتولید کرده‌اند.
درانی با اشاره به تجربه اروپا پس از دو جنگ جهانی، تأکید کرد که صلح حتی پس از ویرانی نیز ممکن است؛ اما این امر مستلزم پذیرش مسئولیت، اصلاح ساختار قدرت و فاصله‌گرفتن از سیاست‌های ماجراجویانه است مولفه‌هایی که در عملکرد طالبان نشانی از آن دیده نمی‌شود.
اظهارات این دیپلومات پاکستانی در حالی مطرح می‌شود که پس از ماه‌ها تنش، تماس‌های محتاطانه‌ای میان اسلام‌آباد و طالبان برقرار شده است؛ تماس‌هایی که بیش از آن‌که از تغییر رفتار طالبان حکایت کند، بازتاب اضطرار منطقه برای مهار پیامدهای بی‌ثباتی افغانستان است.
وزیر داخله طالبان اخیراً از اظهارات «مثبت» مقام‌های پاکستانی استقبال کرده و خواستار همکاری برای «ساختن افغانستان» شده است؛ درخواستی که در تضاد آشکار با سیاست‌های داخلی طالبان، از حذف زنان گرفته تا محدودسازی آموزش و نهادهای مدنی، قرار دارد.
در همین حال، اسحاق دار، وزیر خارجه پاکستان، با استناد به تعهد طالبان به توافق دوحه گفت اگر این تعهد عملی شود، مشکل حل است؛ گزاره‌ای مشروط که تجربه چهار سال گذشته نشان داده فاصله زیادی با واقعیت میدانی افغانستان دارد.