خبرگزاری راسک: ذبیحالله مجاهد، سخنگوی رسمی طالبان، در تازهترین اظهارات خود در مصاحبه با یکی از خبرنگاران، بار دیگر تلاش کرد استقلال گروه تحت رهبری این گروه را از هر گونه نفوذ خارجی به تصویر بکشد.
مجاهد مدعی شده است که برخلاف “تبلیغات دو دهه گذشته”، حکومت طالبان وابسته به پاکستان نیست و تصمیمهای سیاسی و امنیتی خود را مستقل میگیرد.
این ادعا در حالی مطرح میشود که تحلیلگران بینالمللی بارها تأکید کردهاند که روابط پیچیده و تاریخی میان طالبان و نهادهای امنیتی پاکستان، یکی از عوامل اصلی بیثباتی منطقه بوده است.
در اظهارات خود، مجاهد پاکستان را متهم به تلاش برای «کنترل کامل» اداره فعلی افغانستان کرد و گفت که «حلقه خاص» در اسلامآباد نمیتواند زمام امور طالبان را در اختیار بگیرد. او با اشاره به حضور فرماندهان طالبان در دهههای گذشته در شهرهای کویته و پشاور پاکستان، ادعا کرد که این حضور به معنای وابستگی نیست.
با این حال، گزارشهای متعدد سازمانهای مستقل امنیتی نشان دادهاند که مدیریت بسیاری از مسائل لجستیکی، پایگاههای پشتیبانی و کانالهای ارتباطی طالبان در طول جنگ ۲۰ ساله با حمایت و تسهیل از سوی برخی نهادهای امنیتی پاکستانی بوده است، امری که واقعیتهای میدانی را با روایت رسمی سخنگوی طالبان بهطور قابل توجهی متفاوت نشان میدهد.
مجاهد همچنین از پاکستان بهدلیل درخواست اسلامآباد برای اخراج اعضای تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی) از افغانستان انتقاد کرد و گفت که طالبان تمایلی به همکاری با پاکستان برای کاهش حملات این گروه ندارند.
این در حالی است که امنیت پاکستان در سالهای اخیر با حملات پیاپی تیتیپی روبهرو بوده است و اسلامآباد بارها خواستار اقدام قاطعانه از سوی کابل شده است.
کارشناسان مستقل بر این باورند که عدم تمایل طالبان برای برخورد جدی با تیتیپی، یکی از منابع اصلی تنش میان دو کشور است و نشاندهنده ضعف واقعبینانه در سیاست امنیتی افغانستان است، نه استقلال واقعی.
ذبیحالله مجاهد همچنین مدعی شد که نهادهای اطلاعاتی و سیاسی پاکستان تحت فشار آمریکا برای بیثباتسازی اوضاع افغانستان عمل میکنند و این “حلقه خاص” در پی توطئه علیه طالبان است. او بدون ارائه شواهد مشخص، نقش ارتش پاکستان را در این توطئه برجسته کرد.
با این حال، تحلیلگران روابط بینالملل و گزارشهای سازمان ملل بارها تأکید کردهاند که پاکستان در جنگ افغانستان هم نقش پیچیده حمایت داشته و هم در مقاطعی برای کاهش بحران تلاشهایی انجام داده است، موضوعی که هم از سوی مقامهای رسمی اسلامآباد و هم نهادهای جهانی تأیید شده است نه به شکل یک توطئه مخفی.
در انتهای مصاحبه، سخنگوی طالبان بار دیگر اتهام پناهدادن به اعضای تیتیپی را رد کرد و گفت که این گروه در داخل پاکستان مراکز نظامی و قلمرو دارد و نیازی به پناهگاه در افغانستان ندارد.
او از تیتیپی با عنوان «مهاجرین وزیرستانی» یاد کرد و ادعا کرد که این گروه «کاملاً مهار شده» است. اما آمارهای مستقل و گزارشهای امنیتی پاکستان نشان میدهد که تیتیپی همچنان فعال است و حملاتش در خاک پاکستان یکی از چالشهای اصلی امنیتی این کشور محسوب میشود، امری که با روایت رسمی طالبان مبنی بر مهار کامل این گروه کاملاً در تناقض است.روابط تاریخی میان طالبان و برخی ساختارهای امنیتی پاکستان پیچیده بوده و نمیتوان آن را تنها به «وابستگی» یا «استقلال کامل» تقلیل داد.
حضور تیتیپی و نقش آن در ناامنیهای پاکستان، چالشی واقعی است که سیاست طالبان در برخورد با آن از دید ناظران مستقل پاسخ محکمی دریافت نکرده است.
ادعاهای مبنی بر توطئهچینی «حلقههای خاص» باید با شواهد معتبر بررسی شود؛ تحلیل روزنامهنگاران مستقل، سازمان ملل و مراکز پژوهشی، تصویر جامعتری از تعاملات منطقهای ارائه میدهند.
