خبرگزاری راسک: دو هفته پس از به دست گرفتن قدرت در ششم جدی ۱۳۵۸ خورشیدی، ببرک کارمل، سومین رئیس جمهور دولت حزب دموکراتیک خلق افغانستان، یکی از نخستین مکاتبات رسمی خارجی خود را با آیتالله خمینی، رهبر وقت جمهوری اسلامی ایران، انجام داد. کارمل در این نامه تلاش کرد تا حضور نیروهای شوروی در افغانستان را موقتی و کوتاهمدت نشان دهد و اطمینان دهد که کابل هیچگاه به پایگاه مخالفان جمهوری اسلامی ایران تبدیل نخواهد شد.
به نقل از بیبیسی، ببرک کارمل که در آن زمان هم رئیس شورای انقلابی و هم صدراعظم دولت بود، پس از کشته شدن حفیظالله امین و با حمایت اتحاد جماهیر شوروی سابق به قدرت رسید. در نامهای که در روزنامههای دولتی از جمله «انیس» منتشر شد، او آیتالله خمینی را «حضرت آیتالله امام خمینی رهبر جلیلالقدر جمهوری اسلامی ایران» خطاب کرد و کوشید روابط نزدیک و برادری میان دو کشور را برجسته سازد.
به گزارش بیبیسی، کارمل در این نامه، سلف خود حفیظالله امین و متحدانش را عامل مشکلات کشور و «قتلعامها» معرفی کرد و وعده داد که دولت او با اصلاحات گسترده در نهادهای دولتی و برنامههای حزبی، ثبات و امنیت را برقرار خواهد کرد. با این حال، به دلیل وابستگی به حمایت نظامی شوروی، محبوبیت کارمل در میان اکثریت افغانستانیها اندک بود و تلاشهایش در کاهش شورشهای داخلی موفق نبود، بلکه مقاومت گروههای مجاهد افزایش یافت.
گزارش دیدبان حقوق بشر نشان میدهد که نیروهای ارتش شوروی و دولت کارمل برای سرکوب شورشهای مردمی، به بازداشتهای گسترده، شکنجه و اعدام مخالفان و بمباران مناطق روستایی متوسل شدند. این اقدامات نه تنها موجب گسترش مقاومت شد، بلکه بحران آوارگی و مهاجرت را تشدید کرد و شمار پناهجویان افغانستانی به حدود پنج میلیون نفر رسید.
در بخشی دیگر از نامه، کارمل خواستار حسن نیت رهبران ایران شد و اعلام کرد که افغانستان هرگز پایگاه ضد انقلاب اسلامی ایران نخواهد شد و انتظار دارد ایران نیز رفتار مشابهی داشته باشد. او تاکید کرد که حضور نیروهای شوروی «به درخواست رسمی دولت افغانستان و برای تضمین استقلال و حاکمیت ملی» بوده و موقتی است.
ببرک کارمل در پایان نامه خواستار دیدار با آیتالله خمینی شد، اما پاسخ رسمی از سوی مقامات ایران دریافت نکرد. با این حال، روایتهای رسمی ایران و کتاب «صحیفه امام خمینی» نشان میدهد که رهبر وقت ایران نسبت به حضور نظامی شوروی در افغانستان هشدار داده و آن را اقدامی اشتباه ارزیابی کرده بود.
به نقل از این گزارش، این نامه و واکنشهای پیرامون آن، نمونهای مهم از تلاشهای کارمل برای مشروعیتبخشی به دولت خود و مدیریت روابط خارجی در شرایط اشغال نظامی و بحران داخلی در افغانستان است.
