خبرگزاری راسک: یک مرد ۳۱ ساله اهل افغانستان که سالها در پایگاههای نظامی افغانستان با نیروهای آمریکایی همکاری کرده و جان خود را بارها در معرض خطر قرار داده بود، اکنون در ایالت نیویورک با خطر اخراج از ایالات متحده روبهرو است؛ اخراجی که به گفته خودش، به معنای بازگشت به کشوری است که طالبان در آن، همکاران پیشین آمریکا را بهصورت سیستماتیک سرکوب، تحقیر و حذف فیزیکی میکند.
این مرد که به دلیل نگرانیهای امنیتی نخواست نامش فاش شود، در گفتوگو با نیوزدی گفته است اگر به افغانستان بازگردانده شود، «زنده نخواهد ماند». او میگوید طالبان، که پس از خروج نیروهای آمریکایی در سال ۲۰۲۱ دوباره قدرت را به دست گرفتند، کسانی را که با دولت پیشین یا نیروهای بینالمللی همکاری داشتهاند، «خائن» میدانند و آنان را هدف بازداشت، شکنجه و قتل قرار میدهند.
این شهروند افغانستانی در دوران حضور نیروهای آمریکایی، در یک پایگاه نظامی تحت مدیریت ایالات متحده در کابل کار میکرد. وظیفه او بررسی امنیت وسایط نقلیه پولیس محلی و ارتش آمریکا، کنترل عبور و مرور و اطمینان از عدم کارگذاری بمب بود؛ کاری که در کشوری گرفتار جنگ و نفوذ طالبان، بهطور مستقیم جان او را تهدید میکرد.
به گفته او، طالبان حتی پیش از سقوط دولت پیشین نیز بارها او را به دلیل این همکاری مورد ضربوشتم قرار داده بودند. پس از بازگشت طالبان به قدرت، این تهدیدها شکل آشکارتری به خود گرفت؛ گروهی که به گزارش نهادهای حقوق بشری، بهطور سیستماتیک دست به انتقامگیری، سرکوب مخالفان، اعدامهای صحرایی و حذف همکاران دولت سابق زده است.
این مرد پس از هفتهها اختفا، در پاییز ۲۰۲۱ مجبور به ترک افغانستان شد. ابتدا به پاکستان گریخت و در آنجا برای دریافت ویزای ویژه مهاجرتی آمریکا (SIV) اقدام کرد؛ ویزایی که مخصوص افغانستانیهایی است که در همکاری مستقیم با نیروهای آمریکایی، بیشترین خطر را متحمل شدهاند.
اما فشارهای امنیتی و اخراج اجباری افغانستانیها از پاکستان، او را وادار کرد این کشور را ترک کند. مقصد بعدی برزیل بود؛ یکی از معدود کشورهایی که در آن زمان ویزای بشردوستانه موقت برای افغانستانیها صادر میکرد. او نزدیک به دو سال در شرایط دشوار، با کارهای کمدرآمد و بدون آینده اقامتی مشخص، در برزیل زندگی کرد؛ در حالی که آثار روانی تهدیدهای طالبان و خاطرات خشونتآمیز جنگ، به گفته وکیلش، به تشدید اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) انجامیده بود.
این شهروند افغانستانی در اواخر سال ۲۰۲۳، پس از عبور طاقتفرسا از چندین کشور آمریکای لاتین، وارد ایالات متحده شد. او تصور میکرد با توجه به سابقه همکاریاش با ارتش آمریکا، مورد حمایت قرار خواهد گرفت؛ اما به دلیل ورود بدون ویزای نهایی، بازداشت کوتاهمدت و سپس وارد روند اخراج شد.
هرچند ویزای ویژه مهاجرتی او شش ماه بعد بهطور رسمی تأیید شد، اما این تأیید دیرهنگام، وضعیت حقوقی او را پیچیدهتر کرد. اکنون تنها مسیر باقیمانده برای او، درخواست پناهندگی است؛ در حالی که سیاستهای سختگیرانه دولت دونالد ترامپ، امید به پذیرش این درخواست را بهشدت کاهش داده است.
به گزارش نیوزدی، پس از تیراندازی مرگبار یک تبعه پشتون افغانستانی در واشنگتن، دولت ترامپ مجموعهای از اقدامات سختگیرانه علیه مهاجران افغانستانی را اعلام کرد؛ از توقف بررسی پروندههای پناهندگی گرفته تا بازنگری در گرینکارتها و تعلیق برنامههای مهاجرتی.
این تصمیمها، به گفته وکلای مهاجرت و گروههای مدافع حقوق پناهجویان، بهطور جمعی افغانستانیها را مجازات میکند؛ در حالی که بسیاری از آنان دقیقاً به دلیل مخالفت با طالبان و همکاری با آمریکا مجبور به ترک کشورشان شدهاند. طالبان، که بهعنوان یک ساختار اقتدارگرا و ناقض حقوق بشر شناخته میشود، همچنان تهدید اصلی جان این افراد در صورت بازگرداندهشدن به افغانستان است.
سازمانهای مدافع حقوق بشر و گروههایی مانند «افغانستانایوک» تأکید کردهاند که دارندگان ویزای ویژه مهاجرتی، از دقیقترین فرآیندهای امنیتی عبور کردهاند. به گفته آنان، بازگرداندن این افراد، نهتنها جانشان را در برابر طالبان به خطر میاندازد، بلکه اعتبار اخلاقی و سیاسی ایالات متحده در قبال همپیمانانش را تضعیف میکند.
طالبان در بیش از سه سال گذشته، نشان دادهاند که هیچگونه تحملی نسبت به آزادی بیان، همکاری با غرب یا ارزشهای دموکراتیک ندارند؛ ساختاری که بقای خود را بر حذف سیستماتیک مخالفان و ایجاد فضای رعب و انتقام استوار کرده است.
این مرد افغانستانی اکنون در لانگ آیلند زندگی میکند، بهطور قانونی کار میکند، انگلیسی میآموزد و تلاش دارد زندگی آرامی بسازد. اما ترس از اخراج، او را عملاً خانهنشین کرده است.
او به نیوزدی گفته است: «ما به آمریکا کمک کردیم چون به آزادی باور داشتیم. حالا فقط میخواهیم بدون ترس زندگی کنیم.» ترسی که ریشه آن، نه در آمریکا، بلکه در واقعیتی است که طالبان برای همکاران پیشین دولت و نیروهای بینالمللی در افغانستان ساختهاند؛ واقعیتی که بازگشت به آن، برای بسیاری، معادل حکم مرگ است.
