خبرگزاری راسک: پروندهی جفری اپستین، سرمایهدار آمریکایی محکومشده به جرایم جنسی، یکی از پیچیدهترین و بحثبرانگیزترین پروندههای جنایی و امنیتی چند دهه اخیر بوده است. بخشهایی از اسناد مربوط به این پرونده، اشاره به برنامههای سفر وی در سال ۲۰۰۵ دارد؛ از جمله پروازهایی که او برای آنها بلیت تهیه کرده و درخواست پاسپورت جدید داده بود پروازهایی که به کشورهای خاورمیانه و آسیای میانه مانند اسرائیل و احتمالاً افغانستان مرتبط بودهاند.
بر اساس اسناد منتشرشده از مسیرهای سفر درخواستی اپستین، او در بهار ۲۰۰۵ دو بلیت کلاس اول خریده بود:
مسیر اول از لندن به تلآویو (اسرائیل) در ۲۹ مارچ ۲۰۰۵
مسیر دوم که در اسناد ارائه شده قرار بود در ۷ آپریل همان سال از استانبول به باکو (آذربایجان) و سپس به کابل (افغانستان) ادامه یابد.
این اطلاعات بخشی از درخواست اپستین برای دریافت پاسپورت اضافی بوده که در پروندههای دادگستری آمریکا ثبت شدهاند. با این حال، هیچ مدرک مستقلی وجود ندارد که نشان دهد او واقعاً وارد افغانستان شده باشد یا پرواز دوم را تکمیل کرده باشد.
در این اسناد مسیر سفر به تلآویو در مارچ ۲۰۰۵ واضح است و هیچ نشانهای از لغو یا تغییر آن در شواهد منتشرشده دیده نمیشود. سفر به اسرائیل احتمالاً انجام شده است، اما سفر به افغانستان تنها در اسناد بهعنوان برنامهای ثبت شده و نمیتوان آن را قطعی دانست.
بر اساس گزارشها، در روزی که اپستین قرار بود از استانبول به کابل برود (۷ آپریل ۲۰۰۵)، دونالد رامسفلد، وزیر دفاع آمریکا در آن زمان، ناگهانی به کابل سفر کرد و با رئیسجمهور افغانستان وقت دیدار داشت. با این حال، هیچ سند یا گزارش رسمی وجود ندارد که این دو واقعه برنامه سفر اپستین و حضور رامسفلد به هم مرتبط بوده باشند.
در حالی که برنامه سفر دوم در اسناد ثبت شده، هیچ منبع معتبری رسمی یا رسانهای نشان نداده است که اپستین واقعاً وارد افغانستان شده باشد. هیچ شاهد تصویری، ورود فرودگاهی یا اسناد گذرنامهای آشکار نشده که نشان دهد وی در فرودگاههای افغانستان حضور داشته است. این موضوع باعث شده که ادعای سفر او به کابل بیشتر در حوزهٔ شایعات، اسناد ناقص و تحلیلهای رسانهای باقی بماند تا واقعیت تأییدشده.
پروندهی اپستین به دلیل جرایم جنسی گسترده، ارتباطات با چهرههای مطرح بینالمللی و مرگ مشکوک او در زندان آمریکا همواره مورد توجه رسانههای جهانی بوده است. جزئیات سفرهای او در سالهای قبل از محکومیت ۲۰۰۸ به ویژه برنامههایی مانند سفر خاورمیانه میتواند در تحلیل شبکه ارتباطات و روابط بینالمللی او مهم باشد، هرچند اطلاعات قابل اتکا درباره تحقق کامل این سفرها در دست نیست.
