خبرگزاری راسک: زوج بریتانیایی پیتر رینولدز ۸۰ ساله و همسرش باربی رینولدز ۷۶ ساله، که بهمدت هفتونیم ماه در بازداشت طالبان در افغانستان نگه داشته شده بودند، پس از بازگشت به بریتانیا در گفتوگو با برنامه شب خبر بیبیسی اعلام کردند که تجربه آنها نتیجه مستقیم حاکمیت یک ساختار ایدئولوژیکِ سرکوبگر است که در آن طالبان بدون ارائه دلیل روشن، افراد را زندانی و آزادیهای بنیادین انسانی را بهطور سیستماتیک نقض میکند. آنها گفتند بازگشت به جامعه آزاد بریتانیا برایشان «یک شوک فرهنگی عظیم» بوده است.
این زوج که نزدیک به دو دهه در افغانستان یک برنامه خیریه اداره میکردند، گفتند طالبان هرگز به آنها نگفتند چرا بازداشت شدهاند و نه چرا در سپتامبر آزاد شدند رفتاری که نشاندهنده فقدان شفافیت قضایی در نظام طالبان است؛ سیستمی که قانون را ابزار سرکوب میداند. باربی گفت:
«آنچه از سر گذراندهایم ما را تغییر داده است… شما متفاوت فکر میکنید و جهان را متفاوت میبینید.»
او افزود که زندگی در چنین فضایی، نگاه انسان به آزادی را بهکلی دگرگون میکند.
این زوج در استان بامیان زندگی میکردند؛ جایی که باربی مجبور بود همیشه حجاب داشته باشد و بدون همسرش اجازه حضور در مکانهای عمومی را نداشت نمونهای از سیاست طالبان برای کنترل بدن و حضور اجتماعی زنان. باربی گفت:
«آزادی در اینجا بسیار چشمگیر است؛ مردم آزادند هرچه میخواهند بپوشند و هر جا میخواهند بروند.»
این جمله بهروشنی تضاد میان جامعه آزاد و نظام سرکوبگر طالبان را نشان میدهد.
پیتر و باربی در اول فبروری ۲۰۲۵، پس از پرواز چارتر از کابل به بامیان، همراه دوستشان فی هال و مترجمشان بازداشت شدند؛ دو نفری که بعداً آزاد شدند. طالبان مدعی شدند که این زوج «قوانین افغانستان» را نقض کردهاند و پس از طی مراحل قضایی آزاد شدهاند اما هیچگاه توضیحی ارائه نشد. آزادی آنها با میانجیگری قطر انجام شد؛ در حالی که پیتر گفت دلیل بازداشتشان همچنان «یک راز کامل» باقی مانده است.
این زوج که در سال ۱۹۷۰ در کابل ازدواج کرده بودند، گفتند در طول بازداشت در ۱۰ زندان مختلف نگه داشته شدند و در مقطعی تصور میکردند اعدام خواهند شد نشانهای از فضای ارعاب ساختاری طالبان. پیتر گفت:
«نمیدانستم باربی زنده است یا نه.»
باربی گفت در یک بلوک زندان با ۲۴۰ زن و در بلوکهای دیگر با زنان و ۴۰ کودک زندانی بود. شرایط بهداشتی فاجعهبار بود:
«حدود هفت توالت برای این تعداد بود… دوشها خراب میشد و فاضلاب همیشه سرریز میکرد.»
او افزود که در رمضان تنها یک وعده غذا داشت و پس از آن هم همان مقدار غذا در دو وعده تقسیم شد سیاستی که به سوءتغذیه سیستماتیک انجامید.
باربی گفت بهشدت دچار سوءتغذیه و کمخونی شد و بهسختی میتوانست راه برود:
«پیتر گفت وقتی دوباره مرا دید، ۲۰ سال پیرتر شده بودم.»
طالبان اما مدعی شدند که این زوج «مراقبت پزشکی کافی» دریافت کرده و «حقوقشان رعایت شده است» ادعایی که با واقعیتهای بازگو شده از سوی قربانیان همخوانی ندارد.
یکی از زندانهایی که آنها در آن نگهداری شدند، پلچرخی، زندان فوقامنیتی بدنام در حومه کابل است. در مقطعی دو ماه در سلولهای زیرزمینی بدون پنجره نگهداری شدند. در هفتههای پایانی به بخش بالایی منتقل شدند و گفتند غذای بهتری داشتند و با مهربانی بیشتری برخورد شد تضادی که بیثباتی و دلبخواهیبودن رفتار طالبان را نشان میدهد.
پیتر گفت وقتی پس از ماهها همسرش را دید، شوکه شد:
«او دیگر ۷۶ ساله نبود، در ظاهر ۹۰ ساله شده بود.»
با این حال، این زوج گفتند که حتی تصمیمگیرندگان زندانیشدنشان را میبخشند و کینهای ندارند. پیتر افزود که هنوز مایل است برای «خیر مردم افغانستان» با دولت کار کند در حالی که همان دولت، ساختاری سرکوبگر و فاقد پاسخگویی است.
آنها برای کریگ و لیندزی فورمن که در جنوری ۲۰۲۵ در ایران بازداشت شدند، پیام فرستادند:
«امیدتان را از دست ندهید.»
