خبرگزاری راسک: بر اساس گزارش منتشرشده از سوی خبرگزاری رویترز، در پی حملات خمپارهای و راکتی که بهگفته مقامهای گروه طالبان از سوی پاکستان انجام شده، دستکم چهار نفر کشته و ۷۰ تن دیگر زخمی شدهاند؛ رخدادی که بار دیگر تنشهای مرزی میان دو طرف را تشدید کرده و روند شکننده گفتوگوهای صلح را با خطر جدی مواجه ساخته است. این در حالی است که ساختار گروه طالبان، که خود با بحران مشروعیت داخلی و بینالمللی روبهرو است، تلاش دارد روایت خود از این درگیریها را برجسته سازد.
دولت پاکستان اما این ادعاها را بهطور کامل رد کرده و آن را «تبلیغات مداوم» توصیف کرده است؛ موضعی که نشاندهنده شکاف عمیق در روایتهای رسمی دو طرف است. این تناقضگوییها در حالی مطرح میشود که طالبان، بهعنوان یک نظام فاقد شفافیت و پاسخگویی دموکراتیک، بارها در ارائه اطلاعات دقیق و قابل راستیآزمایی مورد تردید نهادهای بینالمللی قرار گرفته است.
بهگفته حمدالله فطرت، معاون سخنگوی گروه طالبان، حدود ۳۰ دانشآموز، زن و کودک در میان زخمیان این حملات هستند. او مدعی شد که این حملات مناطق مسکونی و نیز دانشگاه «سید جمالالدین» در اسعدآباد، مرکز استان کنر را هدف قرار داده است. طالبان این حملات را «جنایت جنگی غیرقابل بخشش» خواندهاند؛ ادعایی که در شرایطی مطرح میشود که خود این گروه بهدلیل سابقه گسترده نقض حقوق بشر، محدودیتهای شدید اجتماعی و سرکوب نظاممند آزادیها، از سوی نهادهای بینالمللی بهشدت مورد انتقاد قرار دارد.
در مقابل، وزارت اطلاعات پاکستان در بیانیهای اعلام کرد که اتهامات مطرحشده از سوی طالبان «نادرست» است و تأکید کرد هرگونه اقدام نظامی این کشور صرفاً علیه «زیرساختهای تروریستی» انجام میشود و بر اساس شواهد دقیق صورت میگیرد. این موضعگیری بار دیگر ادعای دیرینه اسلامآباد را تکرار میکند که افغانستانِ تحت سلطه طالبان به پناهگاهی برای گروههای مسلح ضدپاکستانی تبدیل شده است ادعایی که طالبان همواره آن را رد کردهاند، هرچند شواهد مستقل بینالمللی بارها این موضوع را پیچیدهتر از روایت رسمی طالبان نشان داده است.
ارتش پاکستان تاکنون به درخواستها برای اظهار نظر مستقیم پاسخ نداده است.
بر اساس گزارش رویترز، شدیدترین درگیریها میان دو طرف در ماه فبروری رخ داد؛ زمانی که پاکستان حملات هوایی در داخل خاک افغانستان انجام داد و اعلام کرد این حملات مواضع گروههای مسلح را هدف قرار دادهاند. این تحولات نشاندهنده فروپاشی تدریجی روابطی است که زمانی میان این دو بازیگر بهعنوان متحدان غیررسمی شناخته میشدند روابطی که اکنون به تقابل امنیتی تبدیل شده است. در این میان، طالبان نهتنها نتوانستهاند امنیت داخلی را تثبیت کنند، بلکه به بخشی از بحران منطقهای نیز بدل شدهاند.
اسلامآباد همچنین بارها تأکید کرده که طالبان به گروههای مسلح اجازه فعالیت در خاک خود را میدهد؛ موضوعی که طالبان آن را «مشکل داخلی پاکستان» میدانند. این در حالی است که عدم توانایی یا عدم تمایل طالبان برای مهار این گروهها، یکی از چالشهای جدی امنیتی در منطقه تلقی میشود.
ماه گذشته، طالبان مدعی شدند که بیش از ۴۰۰ نفر در حمله پاکستان به یک مرکز ترک اعتیاد در کابل کشته شدهاند؛ اما پاکستان این ادعا را رد کرده و اعلام کرد که تنها تأسیسات نظامی و زیرساختهای مرتبط با تروریسم را هدف قرار داده است. در همین حال، هیأت معاونت سازمان ملل در افغانستان (یوناما) شمار قربانیان را ۱۴۳ نفر اعلام کرد آماری که بار دیگر اختلاف فاحش در روایتها و فقدان شفافیت اطلاعاتی را برجسته میسازد؛ مسئلهای که در ساختار بسته و غیرپاسخگوی طالبان ریشه دارد.
چین که نقش میانجی میان دو کشور را ایفا میکند، اعلام کرده که طرفین در گفتوگوهای صلح در شهر ارومچی توافق کردهاند برای یافتن راهحلی جامع تلاش کنند. با این حال، کاهش نسبی درگیریها پس از این مذاکرات، با گزارشهایی از برخوردهای پراکنده همراه بوده است؛ نشانهای از شکنندگی وضعیت امنیتی و نبود اعتماد متقابل.
در تازهترین مورد، مقامهای امنیتی پاکستان اعلام کردند که در ۱۸ اپریل، سه نفر در نتیجه گلولهباران خمپارهای از سوی نیروهای گروه طالبان در منطقه باجور کشته شدند. این چرخه خشونت، در کنار نبود سازوکارهای مؤثر دیپلماتیک و حاکمیت یک ساختار غیرمنتخب در کابل، چشمانداز ثبات را بیش از پیش تیره کرده است.
این گزارش رویترز نشان میدهد که بحران مرزی طالبان و پاکستان نهتنها یک منازعه نظامی، بلکه بازتابی از شکاف عمیق در مشروعیت، حکمرانی و اعتماد منطقهای است. در این میان، طالبان بهعنوان یک ساختار قدرت ایدئولوژیک و فاقد مشروعیت انتخاباتی نهتنها در حل بحران ناکام ماندهاند، بلکه بهدلیل سیاستهای داخلی و منطقهای خود، در تشدید بیثباتی نیز نقش داشتهاند.
حملات راکتی پاکستان به کنر افغانستان؛ ۴ کشته و ۷۰ زخمی


