خبرگزاری راسک: سعد محسنی، بنیانگذار و مالک «موبی گروپ»، در تازهترین اظهارات خود مدعی شده است که وضعیت زنان در شهرهای بزرگ افغانستان تفاوت چشمگیری با دوران جمهوری ندارد و زنان میتوانند بدون پوشاندن صورت در اماکن عمومی حضور پیدا کنند و حتی رانندگی انجام دهند.
محسنی همچنین گفته است که بسیاری از رهبران طالبان دختران خود را به مکتب میفرستند. او اما توضیح نداده است که در شرایطی که آموزش دختران بالاتر از صنف ششم در سراسر افغانستان ممنوع است و دروازههای دانشگاهها نیز به روی زنان بسته مانده، این دختران در کدام مراکز آموزشی تحصیل میکنند.
این اظهارات در حالی مطرح میشود که گزارشهای متعدد نهادهای بینالمللی از ادامه محدودیتهای گسترده بر زنان و دختران در افغانستان حکایت دارد. بر اساس ارزیابیهای «سازمان زنان ملل متحد»، افغانستان همچنان با شدیدترین بحران حقوق زنان در جهان روبهرو است و هیچیک از محدودیتهای اعمالشده بر آموزش، اشتغال و مشارکت اجتماعی زنان از زمان بازگشت طالبان لغو نشده است.
همزمان، منابع محلی در استان هرات از بازداشت شماری از زنان توسط مأموران امر به معروف و نهی از منکر طالبان به دلیل آنچه «رعایت نکردن دستورالعملهای پوشش» عنوان شده، خبر دادهاند. این رویدادها بار دیگر شکاف میان روایتهای ارائهشده از سوی برخی چهرههای رسانهای و واقعیتهای میدانی زندگی زنان در افغانستان را برجسته ساخته است.
سعد محسنی که در دوران جمهوری بهعنوان یکی از مدافعان آزادی رسانهها و مشارکت اجتماعی زنان شناخته میشد، در سالهای اخیر به دلیل مواضعش درباره سلطه طالبان با انتقادهای گستردهای روبهرو شده است. شماری از فعالان حقوق زنان و روزنامهنگاران افغانستان معتقدند که رویکرد کنونی او به عادیسازی وضعیت موجود و کمرنگ جلوه دادن پیامدهای سیاستهای محدودکننده طالبان انجامیده است؛ انتقادهایی که محسنی تاکنون بهطور مستقیم به آنها پاسخ نداده است.
منتقدان میگویند ارائه تصویری «عادی» از وضعیت زنان افغانستان، در شرایطی که میلیونها دختر از آموزش متوسطه و عالی محروم ماندهاند و محدودیتهای گستردهای بر اشتغال، آزادی رفتوآمد و مشارکت مدنی زنان اعمال میشود، میتواند به مشروعیتبخشی غیرمستقیم به سیاستهای حاکم بینجامد. در مقابل، حامیان تعامل رسانهای با واقعیتهای جدید افغانستان استدلال میکنند که حفظ حداقل فضای فعالیت رسانهای در داخل کشور، مستلزم اتخاذ رویکردهای محتاطانهتر است.
با این حال، دادههای منتشرشده از سوی نهادهای سازمان ملل نشان میدهد که افغانستان همچنان تنها کشوری در جهان است که دختران را از آموزش متوسطه و دانشگاهی محروم کرده است. همچنین، محدودیتهای وضعشده بر اشتغال زنان، فعالیت سازمانهای امدادرسان و حضور اجتماعی آنان، بارها از سوی گزارشگران ویژه سازمان ملل بهعنوان نوعی «تبعیض ساختاری و نظاممند» مورد انتقاد قرار گرفته است.
در چنین شرایطی، اظهارات شخصیتهای بانفوذ رسانهای درباره وضعیت زنان در افغانستان، فراتر از یک ارزیابی شخصی تلقی میشود و میتواند بر برداشت افکار عمومی و نحوه مواجهه جامعه جهانی با بحران حقوق زنان در این کشور تأثیرگذار باشد؛ بحرانی که به باور بسیاری از نهادهای حقوق بشری، نباید به امری عادی و پذیرفتهشده تبدیل شود.
سعد محسنی: زنان در افغانستان میتوانند رانندگی کنند و بدون پوشاندن صورت بیرون بروند
ما را دنبال کنید
مطالب مرتبط
- تبلیغات -
