خبرگزاری راسک: در حالیکه بحران اقتصادی دامنهدار، فرصتهای شغلی را در کابل به حداقل رسانده و امید به بهبود شرایط روز به روز رنگ میبازد، روند صعودی و غیرقابل مهار کرایهٔ خانه، این شهر را به میدان بقای بیرحمانهای برای اقشار فرودست مبدل ساخته است. همزمان با فقر فزاینده و رکود گسترده، بازار املاک در پایتخت به محل مناسبات پرمنفعت میان سوداگران شهری و حلقات قدرت در دستگاه طالبان بدل شده است؛ مناسباتی که قربانی نخست آن، شهروندان بیدرآمد و بدون حمایت اجتماعیاند. شواهد میدانی از نواحی مختلف کابل نشان میدهد که نرخ کرایه خانه در بسیاری از مناطق، بهویژه در محلاتی چون کارته سه، خوشحالخان، قلعهٔ فتحالله، دارالامان، کارته پروان و تمامی نقاط شهر کابل، افزایش چشمگیری یافته است. بهای یک خانهٔ متوسط که در گذشته با ۶ الی ۱۰ هزار روپیهای کابل در ماه اجاره داده میشد، اکنون بهراحتی به مرز ۲۵ تا ۳۰ هزار رسیده است. این جهش در بهای کرایه، در حالی رخ میدهد که اکثریت خانوادهها فاقد هرگونه درآمد ثابتاند و بازار کار تحت سلطهٔ بیسابقهٔ بیکاری ساختاری و محدودیتهای ایدئولوژیک طالبان قرار دارد.
«نبیالله»، باشندهٔ ناحیه یازدهم، در گفتوگو با خبرنگار راسک میگوید: «خانهٔ ما سه اتاق دارد و در گذشته با ۸ هزار روپیهای کرایه کرده بودم. حالا مالک خانه ۱۵ هزار میخواهد. خودم بیکارم، همسرم بیمار است، سه فرزند دارم؛ نه راه رفتن داریم، نه ماندن.» با وجود این وضعیت ناگوار، ساختوساز در برخی از محلات بهشکلی بیرویه ادامه دارد. منابع متعدد از داخل سکتور ساختمانسازی حاکی از آن است که تاجران مرتبط با حلقات نفوذی طالبان، با پرداخت رشوههای کلان، مجوز اعمار پروژههای مجلل مسکونی و تجاری را در مناطق کلیدی بهدست میآورند. این پروژهها که اغلب فاقد ارزیابیهای شهری و محیطزیستیاند، نه تنها نظم شهر را مختل ساخته، بلکه به تورم بیشتر در بازار مسکن دامن زدهاند. یک مهندس ساختوساز، که به دلایل امنیتی نخواست نامش افشا شود، به خبرگزاری راسک گفت: «پروژههایی که زیر نظر مستقیم افراد با نفوذ اجرا میشوند، نه تنها مجوزشان بهصورت غیرقانونی صادر شده، بلکه بهنوعی در سایهٔ فساد سیستماتیک، به یکی از منابع درآمدی طالبان بدل شده است. شهرداری، اصولاً نقش یک ادارهٔ تشریفاتی را ایفا میکند.»
پیامدهای روانی این بحران اما از آنچه بهچشم دیده میشود دردناکتر است. روانپزشکان از افزایش شدید موارد افسردگی، اضطراب و اقدام به خودکشی خبر میدهند. تنها در ماه گذشته، دستکم ۱۲ مورد اقدام به خودکشی در سه شفاخانهٔ بزرگ کابل ثبت شده که در اغلب موارد، فشار اقتصادی عامل اصلی آن عنوان شده است. یکی از پزشکان حوزه سلامت روان در کابل میگوید: «اکثر مراجعهکنندگان جوانان ۲۰ تا ۳۵ سالهاند. آنان بین سکوت و فروپاشی، یکی را انتخاب میکنند.» در نبود هرگونه نظام حمایتی اجتماعی، سکوت نهادهای مسئول و ترجیح سرمایهسازیهای حریصانه بر تأمین مسکن پایدار برای فرودستان، کابل به شهری بدل شده است که ساکنانش در آن روزانه، نه برای زیستن، بلکه برای نزیستن با مرگ روانی میجنگند.
قتل یک نظامی پیشین توسط افراد مسلح ناشناس در نورستان
تنش های مرزی میان طالبان و پاکستان هنوز هم ادامه دارد
طالبان در لوگر مسابقه ای تحت نام « آشنایی با توافق نامه دوحه» برگزار کردند
جوان ننگرهاری پس از شکنجه در ایران، والدینش را کشت و خودکشی کرد
افشای هویت یک پناهجوی افغانستانی به عنوان عضو شبکه حقانی در امریکا
