خبرگزاری راسک: کرملین اعلام کرده است که ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه و دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده امریکا، قرار است در روزهای آینده دیداری رسمی داشته باشند. یوری اوشاکوف، مشاور ارشد کرملین، روز پنجشنبه، ۱۶ اسد، با نشر بیانیهای ضمن تأیید این موضوع گفته است که هر دو طرف بر سر برگزاری این نشست به توافق رسیدهاند و آمادگیها برای آن در حال نهایی شدن است.
اوشاکوف همچنین افزوده که مکان این دیدار نیز مشخص شده و بهزودی اعلام خواهد شد. به گفته او، «این اجلاس در حال آمادهسازی است و جزئیات آن ظرف چند روز آینده رسانهای خواهد شد.»
همزمان، ترامپ نیز در صحبت با برخی رهبران اروپایی گفته است که قصد دارد هفته آینده با ولادیمیر پوتین بهصورت «حضوری دیدار» کند. روزنامه نیویارک تایمز به نقل از منابع نزدیک به کاخ سفید گزارش داده است که رئیسجمهور امریکا پس از این دیدار دوجانبه، برای برگزاری نشست سهجانبه با حضور رهبران روسیه، اوکراین و ایالات متحده آمادگی نشان داده است.
این تحولات در حالی رخ میدهد که استیو ویتکاف، نماینده ویژه ترامپ، روز چهارشنبه، ۱۵ اسد، وارد مسکو شد و با مقامهای ارشد روسیه، از جمله پوتین، دیدار کرد. این پنجمین سفر او به روسیه در سال جاری محسوب میشود. ترامپ پیشتر در جریان کارزار انتخاباتی خود وعده داده بود که جنگ اوکراین را در «روز نخست» بازگشت به ریاستجمهوری پایان خواهد داد، وعدهای با گذشت نزدیک به دوسال هنوز عملی نشدع است.
در سایه این دیدارها و تحرکات دیپلماتیک، شماری از ناظران و تحلیلگران روابط بینالملل هشدار دادهاند که اینگونه نشستهای سطح بالا، اگرچه در ظاهر برای حل منازعات برگزار میشوند، اما در عمل بسیاری از جنگها و بحرانهای جاری در جهان نتیجهی تقابل منافع و رقابتهای ژئوپولیتیک میان قدرتهای بزرگ، بهویژه ایالات متحده و روسیه، هستند.
کارشناسان بر این باورند که ایالات متحده و روسیه اغلب منازعات نظامی خود را نه در خاک خود، بلکه بر بستر کشورهای فقیر و بحرانزده بهپیش میبرند. از سوریه و لیبی گرفته تا افغانستان و اوکراین، این کشورها اغلب به میدان جنگهای نیابتی تبدیل شدهاند؛ جایی که قدرتهای بزرگ با هزینهی زندگی و آیندهی میلیونها انسان، به رقابت و تسویهحسابهای سیاسی و اقتصادی میپردازند.
به باور این تحلیلگران، هرچند دیدار پوتین و ترامپ ممکن است از منظر دیپلماتیک گامی مثبت تلقی شود، اما اگر ارادهای جدی برای پایان دادن به بهرهبرداری ابزاری از بحرانهای جهانی وجود نداشته باشد، این نشستها تنها نمایشی برای مشروعیتبخشی به منافع ژئوپولیتیکی خواهد بود.
