خبرگزاری راسک: در گزارشی که در «روزنامه اوراسیا ریویو» منتشر شده است، آمده است که، نزدیک به چهار سال پس از تسلط دوبارۀ طالبان بر افغانستان، سرنوشت میلیونها زن در این کشور به مرحلهای از تباهی رسیده است که سازمانهای بینالمللی آن را «زنستیزی نهادینهشده» توصیف میکنند. به باور کارشناسان، حاکمیت طالبان نهتنها حقوق انسانی زنان را سلب کرده، بلکه با ایجاد یک ساختار حکومتی مبتنی بر تبعیض جنسیتی، سرکوب زنان را به بخشی از قانون، فرهنگ، و نظام اداری خود تبدیل کردهاند. بر بنیاد تحلیل تازۀ اوراسیا ریویو، این نوع از زنستیزی در افغانستان در نوع خود بیسابقه است، زیرا نه از روی بیاطلاعی، بل به صورت آگاهانه، سیستماتیک و با هدف حذف کامل زنان از فضای اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی تطبیق میگردد.
پس از تسلط طالبان، زنان از دسترسی به آموزش در مقاطع بالاتر از صنف ششم محروم شدند؛ دانشگاهها به روی دختران بسته شد، و مکاتب ابتدایی نیز در بسیاری ولایات اجازه فعالیت ندارند. با ممنوعیت کار زنان در رسانهها، ادارات دولتی، موسسات غیردولتی و حتی مراکز خدمات اجتماعی، فرصتهای اقتصادی برای زنان عملاً از بین رفته است. در گزارشهای متعدد آمده است که حتی نهادهای خیریه بینالمللی نیز مجبور شدهاند زنان را از کار برکنار کنند تا اجازه فعالیت در افغانستان را حفظ کنند. به گفتهٔ یکی از کارمندان پیشین یک نهاد صحی بینالمللی: «در حال حاضر، اگر یک زن مریض شود، حتی در شفاخانههای دولتی کسی حاضر نیست به او رسیدگی کند.» زنان و دختران در بسیاری از ولایتها از ورود به پارکها، حمامهای زنانه، سالنهای زیبایی و حتی قبرستانها نیز منع شدهاند. طبق گزارشها، طالبان با یورش به خانهها، تلفنهای زنان را بررسی میکنند، آنان را از عکس گرفتن، سفر کردن بدون محرم، حضور در رسانههای اجتماعی، و حتی خندیدن در محضر عام منع کردهاند.
این روزنامه میافزاید که، به نقل از یکی از فعالان زن در کابل که نخواست نامش فاش شود: «زنده بودن در افغانستان دیگر کافی نیست؛ زن بودن، نفس کشیدن، حرف زدن و حتی خواب دیدن در این رژیم جرم است.» ممنوعیتهای مکرر، تهدید و تحقیر زنان در خانه و جامعه باعث بروز بحران روانی گستردهای شده است. افزایش آمار افسردگی، خودکشی، اختلالات اضطرابی و فروپاشی هویت فردی از پیامدهای خاموش و دردناک سلطهٔ طالبان است. منابع بیمارستانی گزارش دادهاند که تعداد مراجعهکنندگان زن با مشکلات روانی در سال ۱۴۰۳، سه برابر افزایش یافته است. طالبان در مناطقی که اقوام غیرپشتون حضور پررنگ دارند مانند تاجیکنشینها، هزارهجات و مناطق ازبکنشین از ابزار زنستیزی نهتنها برای تطبیق ایدئولوژی افراطی خود، بلکه برای سرکوب هویت فرهنگی آن اقوام نیز بهره میگیرند. در مناطقی چون دایکندی، غور و بدخشان، مکاتب دخترانه به بهانهٔ نداشتن “محرم شرعی” مسدود شدهاند، در حالی که در ولایات پشتوننشین برخوردها کمتر افراطی گزارش شده است.
گرچه سازمان ملل، اتحادیه اروپا، دیدبان حقوق بشر و نهادهای بینالمللی بارها این سیاستها را محکوم کردهاند، اما تاکنون هیچ اقدام عملی و مؤثر برای توقف این سرکوب صورت نگرفته است. جامعه جهانی، در حالی به ارسال کمکهای بشردوستانه ادامه میدهد، عملاً حکومت طالبان را به رسمیت نمیشناسد ولی در عمل، همان نظام را تقویت میکند که زنان را از هستی اجتماعی حذف کرده است. افغانستانِ امروز، سرزمین تاریکی برای زنانی است که زمانی معلم، داکتر، خبرنگار، سیاستمدار یا دانشآموز بودند. آیندهای که در آن صدای مادران، دختران و زنان افغانستانی نهتنها شنیده نمیشود، بلکه به عمد خاموش ساخته میشود. زنستیزی نهادینهشدهای که امروز در افغانستان تطبیق میگردد، تنها بحران حقوق بشری نیست؛ این یک فاجعهٔ اجتماعی، روانی، فرهنگی و تاریخی است که بدون اقدام سریع، نسلهای آینده این کشور را به تباهی خواهد کشاند.
نشر تصاویر زندهجان در لغمان هم ممنوع شد
روبیو: حامیان تروریسم از آمریکا اخراج میشوند
دو شهروند افغانستانی دیگر در امریکا به قتل رسید
