خبرگزاری راسک: پاکستان و تاجیکستان رزمایش ششروزه «دوستی–۲» را در پایگاه فخرآباد تاجیکستان برگزار کردند. این مانور با حضور شش تیم نظامی از دو کشور انجام شد و به گفته ارتش پاکستان، همه اهداف آموزشی و دیپلماسی نظامی آن «موفقانه» تحقق یافته و نیروهای شرکتکننده «بالاترین معیارهای حرفهای» را به نمایش گذاشتهاند.
بر اساس بیانیه نیروهای ویژه ضدتروریسم پاکستان، هدف رسمی این رزمایش تقویت روابط تاریخی نظامی، بهبود رویهها و تکنیکهای عملیات ضدتروریسم و افزایش هماهنگی میان نیروهای ویژه دو کشور بوده است. طی سالهای اخیر، روابط امنیتی اسلامآباد و دوشنبه گسترش یافته و مقامهای ارشد سیاسی و نظامی دو طرف بارها به پایتختهای یکدیگر سفر کردهاند.
پاکستان و تاجیکستان هر دو عضو سازمان همکاری شانگهای و همسایه افغانستان هستند؛ کشوری که به نقطه جوشان ناامنی در منطقه بدل شده است. اسلامآباد میگوید حدود شش هزار جنگجوی تحریک طالبان پاکستانی (تیتیپی) از خاک افغانستان علیه ارتش این کشور فعالیت میکنند. در سوی دیگر، تاجیکستان نسبت به تهدید گروه انصارالله و شاخه خراسان داعش که در افغانستان فعالاند، ابراز نگرانی کرده است. منابع امنیتی تاجیک میگویند، «انصارالله از حمایت مستقیم طالبان برخوردار» است و در چندین استان شمال و شمالشرق افغانستان این گروه به حمایت طالبان پایگاه دارند.
با این حال، پشت این نمایش همگرایی امنیتی، واقعیتی پنهان است؛ پاکستان سالهاست که رویکردی انتخابی در مبارزه با تروریسم دارد. تمرکز اصلی اسلامآباد بر مقابله با تیتیپی است؛ گروهی که علیه ارتش این کشور میجنگد. اما همزمان، پاکستان همچنان بهعنوان پناهگاه و حامی شماری از گروههای تروریستی منطقهای و بینالمللی از جمله القاعده، داعش و مهمتر از همه طالبان افغانستان شناخته میشود؛ همان گروهی که در خاک پاکستان شکل گرفت و با حمایت آشکار نظامی و سیاسی این کشور دوباره به قدرت در کابل بازگشت.
در چنین شرایطی، کشورهای کوچکتری مانند تاجیکستان با جمعیتی کمتر از ۱۰ میلیون نفر و مرزی طولانی با افغانستان بهطور خاص در برابر تهدید تروریسم آسیبپذیر هستند. حضور گروههای مسلح مخالف تاجیکستان در خاک افغانستان و ضعف ظرفیتهای امنیتی منطقه، این خطر را دوچندان کرده است.
رزمایش «دوستی–۲» در ظاهر، گامی برای مقابله با تروریسم است؛ اما به نظر میرسد تا زمانی که اسلامآباد به سیاست دوگانه خود در مسئله «مبارزه با تروریسم و تروریسم پروری» پایان ندهد و میزبان گروههایی تروریستی بماند که تهدید مستقیم برای همسایگان محسوب میشوند، این «دوستی»های نظامی و بیانیههای ضدتروریسم، بیش از آنکه راهحل باشند، به یک نمایش دیپلماتیک شباهت خواهند داشت.
