خبرگزاری راسک: نیکمحمد، افسر پیشین قول اردوی ۲۰۵ اتل، دو شب پیش در شهرستان حصارک استان ننگرهار هدف گلوله قرار گرفت و جان داد. او پس از سقوط جمهوریت مانند بسیاری از نظامیان پیشین خانهنشین بود و زندگی سادهای را میگذراند، تا اینکه مرگش در تاریکی شب رقم خورد. خانوادهاش میگویند که نیکمحمد، توسط «افراد مسلح ناشناس» کشته شد؛ همان عبارتی که بارها در پروندههای مشابه تکرار شده است.
مقامهای امنیتی طالبان همواره چنین رویدادها را به «تفنگداران ناشناس» نسبت میدهند؛ اما برای مردم افغانستان، قاتل نیکمحمد و صدها نظامی دیگر ناشناس نیست. افکار عمومی خوب میداند که آنچه طالبان انکار میکنند، واقعیتی است آشکار؛ دست طالبان در قتل نظامیان پیشین به خون آغشته است.
طالبان پس از تسلط بر کابل فرمان «عفو عمومی» صادر کردند. اما در عمل، قتلها، بازداشتها و ناپدیدشدنهای نظامیان پیشین هیچگاه متوقف نشد. گزارش تازه دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد نشان میدهد که تنها در سه ماه، هفت مورد قتل نظامیان پیشین ثبت شده است؛ آماری که به باور بسیاری، تنها بخش کوچکی از واقعیت است، در چهارسال گذشته سازمانهای حقوق بشری در خصوص قتل، بازداشت و شکنجه هزاران نظامی پیشین به دست طالبان، در دهها گزارش مستند سازی و منتشر کرده اند.
برای خانوادههایی چون خانواده نیکمحمد، «عفو عمومی» نه امنیت به ارمغان آورد و نه امید؛ بلکه سایهای از ترس دائمی بود. هر شب بیم آن میرود که درِ خانهشان کوبیده شود یا جسد عزیزی دیگر در کنار جاده پیدا شود.
طالبان در روایت رسمی خود تلاش میکنند رد مسوولیت را به گردن «تفنگداران ناشناس» بیندازند؛ اما مردم افغانستان این اصطلاح را پوششی برای حقیقت میدانند. در کشوری که طالبان همهچیز را زیر سلطه دارند، تصور اینکه «افراد ناشناس» چنین آزادانه میکشند و ناپدید میکنند، برای مردم باورپذیر نیست. واقعیت تلخ این است؛ دشمن نظامیان پیشین روشن است. طالبان همانها را که روزی در میدان نبرد مقابلشان ایستاده بودند، امروز در سایه سکوت و انکار از میان برمیدارند و به «قتل» میرسانند.
