خبرگزاری راسک: وزارت صنعت و تجارت طالبان اعلام کرده است که پس از توقف روابط تجاری با پاکستان و بسته شدن مسیرهای صادراتی میان دو کشور، تلاشها برای گسترش بازارهای صادراتی افغانستان در سطح منطقه شدت گرفته است. به گفتهی مقامهای این وزارت، طرحهای تازهای روی دست گرفته شده تا وابستهگی اقتصادی افغانستان به پاکستان کاهش یافته و مسیرهای جایگزین برای انتقال کالاهای افغانستان به بازارهای بینالمللی ایجاد گردد.
نورالدین عزیزی، وزیر صنعت و تجارت طالبان، به تازگی به رسانههای محلی افغانستان گفته است که این وزارت در هماهنگی با نهادهای مرتبط، برنامههای عملی را برای تقویت صادرات به کشورهای آسیای میانه، ایران، هند و چین روی دست دارد. او افزوده است که «هدف اصلی، کاهش وابستهگی اقتصادی افغانستان به پاکستان و فراهمکردن فرصتهای تازه برای تاجران افغان در بازارهای منطقهای است.» به گفتهی وزیر تجارت طالبان، بررسی مسیرهای بدیل ترانزیتی و گسترش روابط اقتصادی با همسایگان در اولویت کاری این وزارت قرار دارد.
قطع روابط تجاری میان طالبان و پاکستان پس از افزایش تنشها و درگیریهای مرزی در امتداد خط دیورند به وقوع پیوست. در پی این درگیریها، گذرگاههای مهم تجارتی از جمله تورخم و سپینبولدک به مدت نزدیک به یکمه است که مسدود شدند که این مشکل زیانهای چشمگیری به تاجران دو کشور وارد کرده است. دفتر مطبوعاتی مرزبانان طالبان در تورخم اعلام کرده بود که این گذرگاه فعلاً تنها برای بازگشت مهاجران افغانستانی اخراجشده از پاکستان باز است و هیچ تبادله تجارتی از آن صورت نمیگیرد.
در همین حال، منابع تجارتی در کابل میگویند که توجه طالبان اکنون به مسیرهای جایگزین، بهویژه پروژهی بندر چابهار، معطوف شده است. بندر چابهار که از سال ۲۰۱۶ میلادی بهطور رسمی میان ایران، هند و افغانستان راهاندازی شده، شامل شبکهای از مسیرهای جادهای، ریلی و دریایی است که میتواند دسترسی افغانستان به آبهای آزاد را بدون وابستهگی به پاکستان ممکن سازد. کارشناسان امور اقتصادی باور دارند که اگر این پروژه بهگونهی پایدار فعال بماند، میتواند به کاهش وابستهگی افغانستان به مسیرهای جنوبی و تقویت جایگاه این کشور در تجارت منطقهای کمک کند.
به این ترتیب، به نظر میرسد که سیاست اقتصادی طالبان در شرایط تازه، بر پایهی تنوعبخشی به روابط تجارتی و کاهش وابستهگی سنتی به پاکستان استوار شده است؛ سیاستی که موفقیت آن، وابسته به ثبات سیاسی، حمایت منطقهای و توانایی افغانستان در ایجاد مسیرهای مطمئن و پایدار ترانزیتی خواهد بود.
